บทที่ 27 คนของผม

รถสปอร์ตคันหรูแล่นฉิวมาไกลกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตร ก่อนจะจอดเทียบริมชายหาดแห่งหนึ่ง ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านนัก อาจเพราะเป็นวันธรรมดา และอยู่ในช่วงเวลาทำงาน ทว่าภาพพิมพ์กับเหมันต์ต่างนั่งอยู่ในห้องโดยสารกันตามลำพัง ไม่มีใครยอมพูดออกมา

“คุณจะทานอะไร”

“พาฉันมาที่นี่ทำไม”

เขาและเธอเอ่ยถามออกมาพร้อมกันอย่างไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ