บทที่ 47 เฝ้าไข้

       เหมันต์เฝ้ามองภรรยาที่นอนซมไข้ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เขามักจะนำมือไปวางบนหน้าผากของเธอเพื่อตรวจวัดอุณหภูมิซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไม่เป็นอันทำอะไร

       ผ้าขนหนูผืนเล็กบิดหมาดเช็ดเนื้อตัวเธออยู่ตลอดเวลา จนร่างสูงก็พ่ายแพ้ให้แก่ความเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงเธอในขณะที่มือยังคงส...