บทที่ 50 มันบังเอิญเกินไป

เช้าวันรุ่งขึ้น

หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง เธอลุกขึ้นนั่งกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความประหลาดใจ

“กลับมาได้ไงวะ …”

ภาพพิมพ์พยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำสุดท้ายที่จำได้คือใบหน้าของสามี กำลังนั่งอยู่ข้างกาย ในขณะที่เธอกำลังพร่ำบ่นเรื่องอะไรสักอย่าง ก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน

...