บทที่ 43 ลางสังหรณ์

ภายในห้องทำงานอันกว้างขวางและเงียบสงัด อลันนั่งทิ้งตัวอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนยักษ์ทับไว้ โลกทั้งใบหมุนคว้างจนเขาต้องหลับตาแน่นเพื่อข่มอาการวิงเวียนที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอก

มือหนาควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะด้วยความยากลำบาก ก่อ...