บทที่ 59 ผู้ร้ายหลบหนี

"ไปกันเถอะ..."

ร่างสูงช้อนตัวเมลดาขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ แต่เขากลับก้าวเดินอย่างมั่นคง พาเธอข้ามเศษกระจกและกองเลือดเพื่อออกจากนรกขุมนี้โดยไม่คิดจะหันหลังกลับ

ทว่า... ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงแหบพร่าที่อัดแน่นด้วยความอาฆาตก็ดังไล่หลังมา

"แค่กๆ .....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ