บทที่ 68 ขอโทษที่รักษาไว้ไม่ได้

เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ติ๊ด... ติ๊ด... ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงนี้คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าหัวใจของเธอยังเต้นอยู่เพื่อผม

ผมนั่งนิ่งงันอยู่ข้างเตียง ราวกับหุ่นปั้นที่ถูกลืมทิ้งไว้ ร่างกายเริ่มประท้วงด้วยความเจ็บปวด... แผลถูกยิงที่หัวไหล่ซ้ายเริ่มเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจเมื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ