บทที่ 7 แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้ 🔞
ตอนที่ 7
แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้
"คุณเมลดา... เชิญที่ห้องท่านประธานค่ะ"
เสียงของเลขาหน้าห้องที่เดินมาตามถึงโต๊ะทำงาน ทำเอาเมลดาที่กำลังนั่งสัปหงกสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
"คะ!? ท่านประธานเรียกเหรอคะ?"
"ค่ะ ด่วนเลย ท่านบอกว่ามีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กับคุณเป็นการส่วนตัว"
คำว่า 'เคลียร์' ทำให้เมลดาหน้าซีดเผือด หรือว่าเรื่องเมื่อวานที่วิ่งชน? หรือเรื่องที่แอบไปอู้งาน? หญิงสาวเดินคอตกไปที่ห้องทำงานใหญ่บนชั้นผู้บริหาร ขาแข้งสั่นก้าวแทบไม่ออก
ภายในห้องทำงาน CEO
อลันนั่งพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนกอดอก รอการมาถึงของลูกน้องสาวอยู่แล้ว
"ล็อกประตู... แล้วเดินมานี่" เสียงทุ้มต่ำสั่งเฉียบขาด
เมลดาทำตามอย่างว่าง่าย เธอก้าวขาไม่ออกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นคู่นั้น
"บอสคะ คือเรื่องเมื่อวาน..."
"เมื่อวานคุณวิ่งชนผม..." อลันก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเมลดาต้องถอยหลังไปชนกับตู้เอกสาร "แถมยังหายหัวไปอู้งานในห้องน้ำตั้งนานสองนาน... รู้ไหมว่าโทษของการละเลยหน้าที่คืออะไร?"
"ขะ... ขอโทษค่ะบอส! หนูปวดท้องจริงๆ นะคะ"
"โกหก"
สิ้นคำนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวของชายหนุ่มก็ฉกวูบลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของเธอทันที!
ไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการลงโทษ อลันขบกัดริมฝีปากล่างของเธอจนเมลดาต้องเผยอปากออก ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานอย่างดุดันและเอาแต่ใจ
"อื้อออ!"
เมลดาเบิกตากว้าง พยายามทุบอกเขาประท้วง แต่รสจูบที่เชี่ยวชาญทำให้เรี่ยวแรงเธอหดหาย ขาอ่อนจนต้องใช้มือยันตู้เอกสารไว้เพื่อทรงตัว
มือหนาเริ่มไม่อยู่นิ่ง อลันปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตพนักงานของเธอออกทีละเม็ดด้วยความชำนาญ เม็ดที่หนึ่ง… สอง… สาม… สาบเสื้อถูกแหวกออก เผยให้เห็นบราลูกไม้สีหวานที่โอบอุ้มหน้าอกอวบอิ่มเอาไว้
สายตาของอลันวาวโรจน์ขึ้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทรงอกแบบนี้ ความขาวแบบนี้ และไฝเม็ดเล็กๆ ที่เนินอกนั่น... เหมือนกับภาพในไลฟ์สดเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งเห็นของจริงตรงหน้า มันยิ่งเย้ายวนกว่าในจอเป็นร้อยเท่า
"ซ่อนรูปเก่งนี่..." เขาพึมพำเสียงพร่า
ไม่รอช้า อลันก้มหน้าลงไป ใช้ริมฝีปากครอบครองยอดอกของเธอผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ทันที
"อ๊ะ! บอส!"
เขาไม่ออมแรงแม้แต่น้อย ฟันคมขบกัดลงบนยอดถันที่แข็งเป็นไตเบาๆ สลับกับแรงดูดดึงที่หนักหน่วง ริมฝีปากร้อนดูดเม้มเนื้อนมนุ่มนิ่มจนยืดติดปาก เกิดเสียง จ๊วบ จ๊วบ ดังลั่นห้องทำงานที่เงียบสงบ
"เจ็บ บอส อื้อออ เจ็บค่ะ"
เมลดาหน้าเหยเก คิ้วขมวดมุ่นด้วยความเจ็บที่แล่นพล่าน แต่มันกลับมาพร้อมความเสียวซ่านที่ทำให้ท้องน้อยบิดมวน เธอเผลอแอ่นอกรับสัมผัสเขาอย่างลืมตัว มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมหนาของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียว
อลันรวบเอวบางแล้วยกตัวเธอลอยหวือขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงาน กวาดเอกสารสำคัญทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสียงข้าวของหล่นกระจาย เขาแทรกตัวเข้าไปกลางหว่างขา จับขาเรียวของเธอแยกออกกว้างจนเห็นต้นขาด้านในขาวผ่อง
"ตรงนี้ล่ะ... เมื่อวานได้แอบไปทำอะไรมาหรือเปล่า?"
มือหนาสอดเข้าไปใต้กระโปรงทรงสอบ ลูบไล้จากหัวเข่าขึ้นมาที่ต้นขา สัมผัสถึงไออุ่นและความสั่นเทาของร่างกายหญิงสาว ก่อนจะแตะลงบนกางเกงในตัวจิ๋วที่เริ่มเปียกชื้นจากน้ำหล่อลื่นที่ร่างกายผลิตออกมาตอบสนองสัมผัสของเขา
"ตรงนี้แฉะหมดแล้วนะเมลดา…"
นิ้วยาวเกี่ยวขอบกางเกงในให้พ้นทาง เผยให้เห็นกลีบเนื้อสาวสีสดที่ฉ่ำเยิ้ม เขาไม่รอให้เธอตั้งตัว สอดนิ้วกลางและนิ้วชี้เข้าไปในช่องทางคับแคบทีเดียวพร้อมกัน!
"กรี๊ดดด! เจ็บ! อ๊าาาา!"
เมลดาหวีดร้อง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เธอจิกเล็บลงบนบ่ากว้างของเขาแน่นจนเสื้อสูทยับยู่ยี่ ช่องทางที่ไม่เคยผ่านมือชายมาก่อนบีบรัดนิ้วเขาแน่นจนขยับแทบไม่ได้
"แน่นชะมัด..." อลันกัดฟันกรอด ทั้งเจ็บนิ้วทั้งเสียวแทน "อย่าเกร็ง... ผ่อนคลายหน่อย"
"บอส เอาออก ฮึก มันเจ็บ เมลเจ็บ"
น้ำตาคลอเบ้าตาคู่สวย เธอกัดปากจนห้อเลือด แต่ความเจ็บปวดจากการถูกรุกล้ำ กลับปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวทั้งคู่ให้พุ่งพล่าน
อลันไม่ยอมหยุด เขาเริ่มขยับนิ้วกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างรุนแรง งัดนิ้วขึ้นครูดกับผนังเนื้ออ่อนนุ่มภายใน บดขยี้จุดกระสันซ้ำๆ ราวกับจะสั่งสอนเด็กดื้อ เสียงน้ำรักกระทบนิ้วดัง แจ๊ะ แจ๊ะ ประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้ออย่างหยาบโลน
"เจ็บเหรอ? แต่คุณชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?" เขากระซิบคำพูดที่ทำให้เมลดาใจกระตุกวาบ แต่ความเสียวที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อนิ้วของเขาบดขยี้โดนจุดไวสัมผัส
"อ๊ะ อ๊ะ บอส ตรงนั้น แรงไป อ๊าาา!"
จากความเจ็บเริ่มกลายเป็นความซ่านสยิวที่รุนแรงจนทนไม่ไหว เมลดาแหงนหน้าขึ้น ส่ายหน้าไปมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายกระตุกเกร็งตามจังหวะนิ้วที่ตอกอัดเข้ามาไม่ยั้ง สะโพกกลมกลึงเผลอร่อนวนรับจังหวะนิ้วของเจ้านายอย่างลืมอาย
"เสร็จให้ผมดู... เดี๋ยวนี้!"
"ไม่ไหว... อ๊าาา... บอส... กรี๊ดดดดด!"
ร่างบางกระตุกเกร็งเฮือกใหญ่ ช่องทางตอดรัดนิ้วแกร่งถี่ยิบ น้ำรักทะลักออกมาอาบมือหนาจนชุ่มโชก เมลดาฟุบหน้าลงกับไหล่เขา หอบหายใจตัวโยน ร่างกายยังสั่นระริกไม่หาย
อลันค่อยๆ ถอนมือออก เขาหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบน้ำรักออกจากมืออย่างใจเย็น ก่อนจะจัดเสื้อผ้าของเธอให้เข้าที่เหมือนเดิม เขามองใบหน้าแดงก่ำที่ยังมีคราบน้ำตาและความเจ็บปวดปนสุขสมของเธอ แล้วยกยิ้มมุมปาก
"ถือว่าเป็นบทลงโทษ... ที่คุณอู้งาน"
"กลับไปทำงานได้แล้ว... หรืออยากโดนอีกรอบ?"
เมลดาที่สติเพิ่งกลับมา รีบกระโดดลงจากโต๊ะด้วยขาที่สั่นเทา เธอรีบจัดเสื้อผ้าแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปทันทีด้วยความอับอายและสับสน ทิ้งให้อลันยืนมองประตูที่ปิดลง... พร้อมกับความรู้สึกที่ยังค้างคา
แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้... ถ้าเป็น 'ของจริง' จะขนาดไหนกันนะ... หนูเมล
