บทที่ 1 บทนำ

บทนำ

ห้องม.6/2

ความวุ่นวายภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายเทอมสุดท้ายเสียงเจื้อยแจ้ว เซ็งเเซ้ของเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาวพูดคุยหยอกล้อกันดังระงมทั่วห้อง

โต๊ะเรียนริมหน้าต่างปอยผมหางม้าที่ถูดมัดรวบปลิว

สไหวตามลม วาวา เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาว เพื่อนสาวต่างพากัน อิจฉา ในความที่ผิวดีมาตั้งแต่เกิด

เธอท้าวคางรับลมมองออกไปดูวิวนอกหน้าต่าง

ปึก!!!!?

โอ๊ย!

เสียงของกระดาษที่ถูกขย้ำจนเป็นก้อนเท่ากำปั้นถูกขว้างไปโดนหัวใครบางคน

"ฮ่าๆโดนด้วยแฮะแม่นจริงๆ"

เสียงกลุ่มเด็กชายหลังห้องพากันหัวเราะชอบใจ และเสียงหัวเราะสะใจที่ดังกว่าเพื่อนคงจะหนีไม่พ้น ไต้ฝุ่น

เด็กชายที่สาวๆต่างพากันแอบปลื้มด้วยความที่หน้าตี๋สูง180ออกเเนวพระเอกซีรีย์เกาหลีของสมัยนี้ เดินไปไหนสาวๆต่างพากันกรี๊ดกร๊าดแต่เขากับชอบกวนโอ๊ย วาวา สาวเพื่อนสนิทข้างบ้านเพื่อนๆต่างบอกว่า เธอกับเขา เป็นลิ้นกับฟัน

"ใครเป็นคนโยนมายอมรับมาซะดีๆ"

"ฉันว่าเเกไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร"

หนามเตย เพื่อนสาวคนสนิทที่ความสวยไม่แพ้วาวาในวันที่เธอย้ายเข้ามาใหม่

ตอนม.1 เผลอไปถามชื่อเม้าส์มอยกันถูกคอจนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันรองจากนายไต้ฝุ่น

หนามเตย พูดจบวาวาก็หันควับไปหานายไต้ฝุ่นทันที

"ไต้ฝุ่น ไอ้หมาบ้า นายใช่ไหมที่โยนมาเมื่อไหร่จะเลิกแกล้งฉันสักทีตั้งแต่เด็กๆแล้วนะคบกันมาจนโตจะจบม.6อยู่แล้วนายก็ยังแกล้งฉันไม่เลิก"

"แล้วตอนนี้เธอก็ยังจะคบมันอยู่ใช่ไหม"?

เสียงเพื่อนผู้ชายที่อยู่หลังห้องตะโกนถามเสียงดัง

"ใช่ก็ยังคบอยู่ไง"

"คบมันแล้วห้ามบอกเลิกนะเว้ย"

ฮิ้วววว!เสียงผิวปากโห่เเซวของนักเรียนชายกลุ่มหลังห้องนั่งข้างไต้ฝุ่นโห่เเซวเสียงดังลั่น

" ห๊ะ!!!ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นสะหน่อย"

ใบหน้าบึ้งตึงทำปากยู่ แต่เเก้มเริ่มแดงระเรื่อของ วาวาทำให้กลุ่มเด็กชายหลังห้องหัวเราะชอบใจ

คนนั่งโต๊ะข้างๆอย่างหนามเตย หัวเราะคิกคัก ยิ้มเขินตามคำพูดของกลุ่มเพื่อนชาย

"พอเลยนะ หนามเตย เเกก็เอากับเขาด้วย"

"ฮ่าๆฉันรู้หรอกน่าเป็นความลับระหว่างเรา2คนจุ๊ๆ"