บทที่ 10 ความรู้สึกในใจ

บทที่ 10:ความรู้สึกในใจ

ภายในห้องโต๊ะรับแขกฉันนั่งท้าวคางมองหน้าเพื่อนสาวคนสนิทที่มาหาแต่เช้าบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษาแต่ตอนนี้เอาแต่ถอนหายใจเข้าออกแล้วก็เรียกชื่อฉัน

"ยัยเตยยยยย! เห้อ!!"

"เห้อออออ! ฉันละเหนื่อยกับแกจริงๆ จะพูดไหมถ้าไม่พูดเชิญกลับห้องแกไปเลยฉันจะนอนค่ะคนจะพักผ่อนมาปลุกอะไรฉันแต่เช้าเนี่ยแล้วก็ไม่พูดเอาแต่นั่งถอนหายใจแก่ไปนั่งสมาธิที่วัดก่อนไหม แล้วก็ท่อง พุทธโธ พุทธโธ พุทธโธ ยุบหนอ พองหนอ"

ยัยเตยทำหน้าตาทาทางเหมือนอยู่ในวัดทำให้ฉันอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

"!!!ยัยเตย บาปกรรม พอแล้วขี้กากจะกินหัว

วาวายกมือขึ้นพร้อมพนมมือ

ข้าพเจ้าไม่ได้จะลบหลู่เลยนะคะ ทั้งหมดที่เพื่อนข้าพเจ้ากำลังทำขออโหสิกรรมให้ด้วยเทิด"

สาธุ🙏

หนามเตยนั่งกรอกตามองบนไปมา เหนื่อยใจกับเพื่อนสาวที่วันนี้มามีอาการแปลกๆ

"ต้องให้ฉันเรียกรถพยาบาลมารับแกไหม วันนี้แกเป็นเอามากนะวาวา มีเรื่องอะไรบอกฉันมา ฉันเป็นเพื่อนแกนะ หรือว่าแกไม่เห็นฉันเป็นเพื่อน"

"ขอเวลาแปปให้ฉันตั้งสติกับใจตัวเองตอนนี้มันสับสนไปหมด มันกำลังเถียงกันอยู่ภานในใจ"

"อืม!!!!ฉันเข้าใจแกถ้ายังไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าแกพร้อมค่อยเล่าให้ฉันฟัง โอเคไหม แกนั่งทบทวนกับตัวเองไปก่อนฉันจะไปอาบน้ำเดี๋ยวฉันมา"

ห้องวาวา

ผมนั่งรอเธอที่ห้องจนบ่าย วาวาก็ยังไม่กลับมาอยากจะทักอยากจะโทรหาแต่ก็ไม่กล้า เรื่องที่เมื่อวานเราทะเลาะกันผมยอมรับว่าผิดและอารมณ์ร้อน ปกติผมไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอ แต่ตอนนั้นมันรู้สึกโกรธที่อยู่ๆมีผู้ชายคนอื่นมานั่งคุย หัวเราะคิกคักกับเธอนอกจากผม

แต่เรื่องเมื่อคืนผมจำได้แต่ไม่รู้ว่าความจริงหรือความฝันเพราะผมเมามาก ผมกินข้าว อาบน้ำ เสร็จแล้วเอาแต่นั่งจ้องมองโทรศัพท์ตัวเอง กดเบอร์ วาวา เหมือนจะโทรออกแล้วผมก็กดทิ้ง

"เห้ออออออ!!!!"

ผมนั่งถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ลุกเดินวนไปวนมาภายในห้อง จนผมตัดสินใจที่จะไปหา เพื่อนสามตัวนั้น ตอนนี้ผมต้องการระบาย มันอัดอั้นจนจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

กอ็กๆ!!!กอ็ก!!!

แอ๊ด!!!!ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูผมก็เดินแทรกเข้าไปในห้องไอ้เจได โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา

"สัส!!มึงเงียบผิดปกตินะ ไอ้ฝุ่น "

"แล้วปกติกูเป็นยังไงว่ะไอ้มาวิน"

"ปกติมึงเป็นหมาบ้าไม่เรียบร้อยขนาดนี้ถึงพวกกูจะพึ่งเป็นเพื่อนกับมึง แต่พวกกูก็รู้นิสัยมึงดี"

"แล้วเมื่อวานพวกมึงใช่ไหมที่ไปส่งกูที่ห้องวาวา"

"เอ่อออ พวกกูนี้แหละเเบกมึงขึ้นไปแต่กูจำได้มึงบอกว่าห้อง วาวา ใกล้มึง กูเลยฝากมึงใว้กับเธอซะเลยนอกจากพวกกูกับวาวา ก็ไม่มีใครดูแลมึงได้แล้วล่ะ"

"ก็ทั้งชีวิตมึงก็มีแค่ วาวา นิ หรือมึงแอบซ่อนหญิงที่ไหนใว้"

"กูไม่มีผู้หญิงให้ซ่อนหรอกเพราะกูไม่ได้คบและสนิทกับใครนอกจาก วาวา"

"แล้วทีนี้มึงรู้ใจตัวเองหรือยัง "

"กูสับสนว่ะไอ้ธันย์ กูไม่กล้าที่จะเอ่ยบอกออกไปกูกลัวเสียเขาไปถ้าเขาไม่คิดเหมือนกับกู"

"มึงยอมรับแล้วว่าชอบเขาถ้ามึงไม่กล้าบอกเพราะกลัวเสียเพื่อนงั้นมึงก็ทำตัวเหมือนเดิม ที่มึงเคยทำ กูก็บอกได้แค่นี้"

"มึงคิดว่ากูจะทำได้ไหมเจได"

"มึงลองถามใจตัวเองสิ ถ้าไม่อยากอยู่อึดอัดแบบนี้ก็ไปขอโทษเธอและลองเปิดใจคุยกัน"

"แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นไหม"

"มึงหมายความว่ายังไงไอ้ธันย์?"

“ ก็อย่างเช่น..... กูไม่พูดดีกว่าว่ะเดี๋ยวโดนตีนมึงยิ่งหวงของอยู่ กูไม่รู้ว่าผีจะเข้ามึงตอนไหน"

"เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกก็กูเมาไงหลับแบบไม่รู้เรื่อง สติกูยังไม่มีเลยไอ้สัส"

"ฮ่าๆนี้สิคนเดิมกลับมาแล้วคำพูดแบบนี้ล่ะถูกต้องแล้ว"

"แล้วตกลงมึงจะเอาไง"

"เดี๋ยวกูจะไปขอโทษ วาวา หวังว่าเธอคงจะคุยพูดกับกูเหมือนเดิม"

ด้านวาวา หลังจากจากทบทวนกับตัวเองเธอก็บอกหนามเตยว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แค่สับสน ก็เลยพูดไม่ออก แต่ตอนนี้เธอโอเคแล้ว

"สรุปแค่งอน เรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อวานแล้วมาปลุกอะไรฉันแต่เช้าเนี่ย ง่วงจะตายเมื่อคืนทำงานเลิกดึกซะด้วย"

"ฮือ!!!!ฉันขอโทษนะเตย ที่ฉันมารบกวนแก"

"อืม!!!ไม่เป็นไรแต่วันนี้แกกลับห้องก่อนได้ไหมฉันงว่ง หาวจนปากจะฉีกแล้ว "

"แล้วแกไม่ไปส่งฉันหรอ?"

"ฉันงว่งขนาดนี้ยังจะให้ไปส่งอีก อีกอย่างฉันไม่มีรถขับแล้วแม่เอากลับไปบ้าน บอกว่าเอาไปให้พี่ชายใช้"

"หือ? ทำไมเป็นงั้นละ"

"แกก็รู้ว่าแม่ฉันรักพี่ชายคนโตขนาดไหน เขาไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาหรอกขนาดเรียนหนังสือฉันยังต้องหาส่งตัวเองเรียนเลย"

"อือ!!!ไม่ต้องพูดแล้วไม่เป็นไรแกนอนเหอะ เดี๋ยวฉันโทรหาฝุ่นให้มารับก็ได้ ยังไงก็ต้องได้คุยกันอยู่แล้ว"

ฉันตัดสินใจกดโทรศัพท์โทรออกไปหาฝุ่นแล้วพอโทรไปเขาก็รับทันที

"ฝุ่นนายตื่นยัง มารับฉันทีได้ไหม"

ปลายสายตอบกลับมาว่าจะมารับฉันจึงรีบบอกหนามเตยเพื่อลาเธอให้เธอได้พักผ่อน

หลังจากฝุ่นมารับและนั่งบนรถเราเปิดใจคุยกันถึงเรื่องที่มหาลัยและฉันก็ให้อภัยเขาฉันไม่ได้โกรธเขาเรื่องนั้นเพราะฉันไม่ได้ชอบพี่โฬมไม่ได้อะไรกับพี่เขาเลยสักนิดแต่ที่ฉันหนีออกมาคือเรื่องเมื่อคืนต่างหาก ฝุ่นคงเมามากและไม่รู้เรื่องอะไรช่างเถอะให้มันเป็นแบบนี้แหละดีแล้วพอฉันให้อภัยเขาฝุ่นก็บอกจะตามใจฉันทุกอย่าง คนเดิมของฝุ่นกลับมาแล้ว

"ฝุ่น เราอยากไปเที่ยวทะเลวันเสาร์หน้าชวนเพื่อนนายไปด้วยจะได้ทำความรู้จักกันใว้เมื่อคืนพวกเขามาส่งแต่ฉันไม่รู้จักใครเลย"

"อืม!!!ได้สิเดี๋ยวเราพาไป"

"เราจะชวนหนามเตยไปด้วย ยัยเตยทำแต่งานต้องหาเวลาพักผ่อนซะบ้าง ฉันพูดแล้วก็ยิ้มหวานให้ฝุ่น"

ฝุ่นหัวเราะแล้วก็หยีหัวฉันเล่น

"ตุ๊บๆตุ๊บๆ"

"ใจไม่รักดีมันกลับมาเต้นอีกแล้ว

ตึกคณะวิศวะ

"เดี๋ยวหยุดก่อน"

ผมที่เดินออกจากห้องน้ำมาแล้วเดินผ่านหน้าไอ้รุ่นพี่โฬมที่จะเข้าห้องน้ำพอดีถูกเรียกให้หยุด ผมหยุดเเละเผชิญหน้ากับไอ้รุ่นพี่

"เรียกผมมีอะไร กำลังรีบจะไปเรียน ไม่ว่าง"

"เป็นรุ่นน้องก็ทำตัวดีๆหน่อย อย่าเก่งให้มากถ้าไม่อยากเดือดร้อน อ่อ! แล้วก็น้อง วาวา เป็นเพื่อนนายใช่ไหม สวย ขาว อึ๋ม น่ารักดีว่ะกูชอบ กูอยากได้ งั้นก็ขอละกัน"

"ไอ้เหี้ย!!!"

ผมดึงขอเสื้อไอ้รุ่นพี่นั้นขึ้นจนแน่นและกระชากเข้าหาตัว อยากจะซัดหน้ามันนักแต่พึ่งคืนดีกับวาวา ผมจึงไม่อยากหาเรื่องให้ตัวเอง

" อย่า มา ยุ่ง กับ เธอ ผมไม่เอาพี่ใว้แน่"

รุ่นพี่โฬมสะบัดมือผมออก แล้วยิ้มมุมปากเดินออกไป