บทที่ 2 จุดเริ่มต้นของการเป็นผู้ใหญ่

บทที่ 2:จุดเริ่มต้นของการเป็นผู้ใหญ่

คณะบริหาร

หลังจากที่จบม.6และแยกย้ายหาที่เรียนต่อ

ฉัน กับหนามเตย ก็ได้เข้าเรียนคณะบริหาร ครอบครัวฉันทำสวนผลไม้ที่ต่างจังหวัดแต่เราซื้อบ้านอยู่กรุงเทพคุณพ่อจะเป็นคนกลับลงไปดูเป็นครั้งคราวเพราะฝากสวนให้คุณลุงดูแลและคุณลุงก็ลงทุนทำสวนกับเราคนละครึ่ง

"หูย !"

"ดูสิ วาวา พี่คนนั้นหล่อจังอย่างกับพระเอกในซีรีย์เกาหลีอะแก หล่อโฮก"

หนามเตยมองตามคอแทบเคร็ดแล้วทำท่าชวนฝัน

" ไม่เห็นจะหล่อเลยก็งั้นๆ " วาวายักไหล่ทำหน้าเฉยเมย

"จ้า เพื่อนสาวไม่มีใครหล่อสู้เพื่อนชายของเเกแล้วล่ะหล่อมากพ่อเทพบุตร พ่อเทวดาจุติลงมาเกิด แต่ปากหมานี้ฉันยกให้ที่หนึ่ง Number One เถียงไม่หยุด ไม่รู้ตอนเกิดแม่เอาเขียดตีปากมาหรือเปล่า ฮ่าๆ"

หนามเตยเอ่ยพูดและหัวเราะทำหน้ายู่ตาโตแล้วก็เอามือยกนิ้วโป้งมาให้ฉัน

" ซึ่งฉันก็ไม่เถียง ได้แต่ยิ้มและหัวเราะตามหนามเตยเพราะเขาหล่อ และดีที่สุดแล้วสำหรับฉัน^^"

ส่วนนายไต้ฝุ่นนะหรอได้เข้าเรียนคณะวิศวะเพราะครอบครัวไต้ฝุ่นเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง จบไปคงได้ช่วยพ่อทำงานรับเหมา รีโนเวท ออกเเบบบ้าน และอีกเรื่องที่คงหนีไม่พ้นคอนโดฉันกับไต้ฝุ่นจะอยู่ตึกเดียวกันแต่คนละห้องส่วนห้องของเขาอยู่ข้างห้องฉัน พ่อกับแม่ให้เหตุผลว่าเป็นห่วงความปลอดภัยจึงฝากให้ไต้ฝุ่นดูแลและคอยรายงานความเป็นอยู่เผื่อว่าฉันจะทำตัวเกเรไม่ตั้งใจเรียน

~~ นี่พ่อแม่รักฉันจริงๆใช่ไหม~~

"เตย แล้วแกไม่มาอยู่กับเราจริงๆหรอเราจะได้มีเพื่อนคุย"

" แกก็มีไต้ฝุ่นไงห้องข้างกัน ฉันไม่ไปเป็น ก.ข.ค แกหรอก"

"อย่าพูดเล่นสิเราถามแกจริงๆ นะเตย หารคนละครึ่งหรือให้เราอกเงินเยอะกว่าแกก็ได้หรือจะมาอยู่ฟรีก็ตามใจ"

" ขอบใจแกมากนะวาวา แต่เราต้องทำงาน

Part Timeอีกอย่างคอนโดมันแพงไปสำหรับเรา เดี๋ยวจะหาห้องเช่าถูกๆใกล้มหาลัยอยากได้ห้องที่พอจ่ายไหวไม่กระทบกับทางบ้านเพราะฐานะทางบ้านฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยเปิดร้านขายของชำทั่วไปอีกอย่างให้อยู่ฟรีฉันก็เกรงใจแกและพ่อแม่แก อีกอย่างทุกคนก็ต้องทำงานหาเงินกันทั้งนั้น"

พอหนามเตยปฏิเสธและหาเตุผลมาพูด ฉันจึงไม่เซ่าซี้หนามเตยอีกระหว่างที่เรานั่งเล่นพูดคุยกันอยู่นั้นก็มีรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาถามน่าจะคณะวิศวะดูจากเสื้อชอ็ปที่สวมใส่

"น้องครับ !เอ่อ ขอโทษนะครับพี่ขอถามชื่อได้ไหม น้องชื่ออะไร ส่วนพี่ชื่อโฬมนะครับ^^"

พอพี่เขาถามจบก็หันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้ซึ่งบอกเลย

ว่าพี่เขาหล่อนะแต่มีความรู้สึกหล่อร้ายหล่ออันตรายยังไงไม่รู้เหมือนพวกเพล์บอยที่จ้องจับสาว

ฉันกับหนามเตยมองหน้ากันเพราะไม่รู้พี่เขาต้องการถามชื่อใคร

"แล้วพี่ต้องการถามชื่อใครคะ พวกเรามีกันตั้งสองคน"

หนามเตยเป็นคนเอ่ยถาม

"แล้วน้องชื่ออะไรครับ"

" หนูชื่อ หนามเตย ค่ะส่วนนี้ชื่อ วาวา เพื่อนสนิทเตยเอง  " หนามเตยพูดแล้วก็ยิ้มหวานให้แต่เหมือนพี่โฬมจะไม่สนใจคนที่ตอบอย่างหนามเตย พี่เขาเอาแต่ยิ้มแล้วก็จ้องมองมาที่ฉัน

"เอ่อ! พอดีว่าพวกเรามีธุระที่ต้องไปทำต้องขอตัวก่อนนะคะ"

"น้องชื่อ วาวา ใช่ไหม งั้นพี่ขอละไล!!!!...."

"กริ๊งๆๆๆๆ!!!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ฉันจึงรีบรับโทรศัพท์และดึงข้อมือหนามเตยให้เดินตามหลังออกมาจากตรงนั้นพอพากันเดินพ้นพี่โฬมออกมาฉันก็พ่นลมหายใจโล่งก่อนจะปล่อยข้อมือหนามเตยให้เป็นอิสระ

"ฟู่วววว!!!"

"ดะเดี๋ยว!!!สิวาวา ทำไมแกรีบเดินออกมาไม่ให้ไลน์พี่เขาไปก่อนละอุตส่าห์มีผู้ชายมาขอทั้งที

"ไม่อะ! ไม่ถูกชะตา พี่เขาหล่อนะแต่ดูร้าย ฉันไม่ชอบ"

"จ้าาาา! ฉันรู้ว่าแกชอบใครสเปคเป็นไงแล้วใคร

โทรมาอะ "

"ไม่มี"

"อ่าวแล้วเมื่อกี้เสียงโทรศัพท์ ?ดัง"

"เสียงนาฬิกาปลุกนะฉันตั้งใว้แล้วลืมปิด"

"จังหวะนรกจริงๆแล้วเรามาที่นี้กันทำไมอะ วาวา"

"เอ๋ ??????"