บทที่ 9 ปลอยตัวปล่อยใจ - แอบรักร้ายนายเพื่อนสนิท

บทที่9:ปลอยตัวปล่อยใจ

ผับ โซนVip

"เอาไงดีว่ะ ไอ้ฝุ่นมันคงกลับเองไม่ได้แล้วส่วนรถมันมึงก็ขับตามหลังกูกลับคอนโดแล้วกันไอ้วิน ส่วนมึงไอ้ธันย์ดูแลไอ้ฝุ่นเดี๋ยวกูขับรถเองพวกมึงว่าไง

"มึงว่าไงไอ้วินเอาตามที่ไอ้เจไดพูดไหม"

"พวกมึงว่ายังไงกูก็ตามนั้นแหละ "

"บรึ๊นนนน!!!"

เสียงรถวิ่งบนถนนใหญ่ตอนนี้เป็นเวลาตีสามบนท้องถนนไม่ค่อยมีรถพุ่งพ่านทำให้บรรยากาศข้างทางดูเงียบแต่ข้างในรถตอนนี้คนตัวโตเอาแต่พร่ำเพ้อไม่หยุด

"วาวา !!!! อึก!"

"ไอ้ฝุ่นมึงอย่าอ๊วกนะเว้ยนี้รถกูไม่ใช่รถมึง มึงฮึ๊บใว้ก่อนใกล้ถึงห้องแล้ว"

"ไอ้ฝุ่น มึงเป็นเอามากนะรู้ตัวไหมปากบอกเป็นแค่เพื่อนสนิททะเลาะกันยังเมาขนาดนี้ถ้าได้เขาเป็นเมียมึงไม่คลั่งรักจนไม่ให้เขาคุยกับผู้ชายคนอื่นเลยหรือไง รักเขาชอบเขาก็ไม่บอกให้มันจบๆปล่อยค้างคาอยู่ได้"

"กูพึ่งเห็นมึงพูดดีก็ตอนนี้แหละไอ้ธันย์พูดไปมันก็ไม่เข้าหูมันหรอกไอ้ฝุ่นนะให้มันไปทบทวนหัวใจมันเองเถอะ"

"เห้อ!!!นอนไม่หลับ"

หลังจากที่เกิดเรื่องตอนบ่ายฉันก็ยังไม่ได้โทรหาหรือคุยกับ ฝุ่น ฉันอยากให้เขาอารมณ์เย็นลงกว่านี้ก่อนบางครั้งฉันก็แอบคิดนี้คืออาการหึงของเขาใช่ไหมเขาเป็นแบบนี้เพราะกำลังหวงฉันหรือป่าวฉันไม่อยากคิดไปเอง

กอ็กๆ! กอ็กๆ!

"ใครมาเคาะประตูห้องตอนตีสามไต้ฝุ่นหรอ?"

ฉันชะเง้อหน้ามองดูผ่านตาแมวตรงบานประตูก็เห็นไต้ฝุ่นกับเพื่อนของเขาอีกสามคน

"ฝุ่น!!!!"

ฉันรีบเปิดประตูออกดู

“ทำไมนายเป็นอย่างงี้ละเอ่อคือ!!! พวกนาย?"

"พวกเราเป็นเพื่อนของไต้ฝุ่นนะ เอาใว้ค่อยให้มันแนะนำให้รู้จักแต่ตอนนี้ขอเอาไอ้เพื่อนตัวหนักนี่เข้าไปข้างในห้องเธอก่อนได้ไหม ช่วยดูแลมันหน่อย มันไม่มีใครแล้วมันมีแค่เธอคนเดียว"

"เข้ามาสิ"

"ช่วยดูแลมันหน่อยนะพวกเราต้องกลับแล้ว"

"อะ!อืม ขอบใจพวกนายมากนะ "

หลังจากที่พวกเขากลับไปฉันก็เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ฝุ่น ตรงโซฟาน่าจะนอนไม่สบายเดี๋ยวนายเข้าไปนอนในห้องดีกว่า

"ฝุ่น!!นาย อือ!เหม็นอ่ะนี้นายกินเยอะขนาดนี้เลยหรอ"ฉันก้มหน้าเข้าไปใกล้เพื่อพยุงตัวนายไต้ฝุ่นเข้าไปห้องนอนอย่างทุลักทุเร ด้วยความที่เมาเขาเลยทิ้งตัวหนักกว่าปกติ

"ฝุ่น!!!นายเดินดีๆสินายไม่ได้ตัวเบาเลยนะ "

ฉันใช้มือเขาที่คล้องคอฉันเหวี่ยงตัวให้นอนลงบนเตียงเเต่เพราะตัวเขาหนักทำให้ฉันเซเเละล้มทับลงไปบนตัวเขาเต็มๆ และใต้ฝุ่น เหมือนเขาจะรู้สึกตัวและหลี่ตาขึ้นมามอง

"ใคร!วาวาหรอ ใช่เธอหรือเปล่าวาวาใช่ไหม"

จังหวะที่ฉันจะลุกออกจากตัวเขาไต้ฝุ่นกับใช้สองเเขนกกกอดรัดตัวฉันและพลิกให้ไปอยู่ใต้ร่างของเขา

"นะ...นาย ฉันใช้มือดันหน้าอกไต้ฝุ่นใว้เพราะว่าตอนนี้มันอยู่ในท่าที่อันตรายใบหน้าของเขากำลังจ้องมองลงมาที่ริมฝีปากฉันภายในห้องมีแต่ความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจเหนื่อยหอบ

"วา !วา! "

นี้คือเสียงที่ฉันได้ยินและสมองแทบเบลอไปหมดเมื่อไต้ฝุ่นโน้มใบหน้าลงมาและ....

"ไต!!! อุ๊บ!! อื้ออออ"

ดวงตาฉันเบิกโพรงด้วยความตกใจไต้ฝุ่นใช้ปากงับลงมาที่ริมฝีปากของฉันและดูดดุ้นริมฝีปากบนและริมฝีปากล่างเพื่อให้ฉันเปิดปากออกยิ่งฉันเม้มปากเท่าไหร่เขาก็ใช้คมเขวี้ยงับจนฉันต้องอ้าปากออกด้วยความเจ็บ ลิ้นร้อนชอนไชควานหาดูดลิ้นเล็กไปมาจนฉันเผลอครางปล่อยใจไปตามอารมณ์

"อืม!"

เราแลกลิ้นกันไปมา

ภายในโพลงปากคละเคล้าไปด้วยน้ำลายของทั้งสองคนฉันใช้แขนกอดคอขยุ้มเส้นผมไต้ฝุ่นด้วยความสยิว

"อือ!!!'

เสียงครางด้วยความพอใจของไต้ฝุ่นเขาส่งลิ้นร้อนชอนไชซุกไซ้เขาหาริมฝีปากของฉันด้วยความดูดดื่ม แต่พอนานไปฉันเริ่มหายใจไม่ออกจนต้องทุบเข้าที่ไหลของเขาเพื่อให้เขาปล่อยปากฉันให้ได้หายใจ

แต่พอปล่อยได้ไม่นานเขาก็ก้มลงมาปิดปากฉันอีกครั้ง เราจูบกันไปมาไม่รู้นานเท่าไหร่มือไม้ไต้ฝุ่นเริ่มไม่อยู่นิ่งเขาลูบไล้เขาใต้เสื้อของฉันเเล้วคว้าหมับเขาที่ทรวงอกบี้ยอดปทุมถันจนฉันตกใจและรู้สึกตัว

ฉันพยายามดันตัวเขาออกแต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่เขาก็บีบคลึงทรวงอกฉันแรงเท่านั้น ฉันตกใจตาโตความรู้สึกเจ็บและความรู้สึกทั้งหมดของฉันมันกลับมาแล้ว หลังจากที่เผลอใจไปกับไต้ฝุ่นฉันใช้แรงทั้งหมดพลักตัวเขาออกจนไต้ฝุ่นพลิกออกจากตัวฉันและนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ

"ฟู่ว!!!

ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง

"เกือบไปแล้วไหมวาวา เกือบได้เป็นเมียไต้ฝุ่นไปแล้ว"ฉันไม่ยอมเป็นของเขาในตอนที่เขาเมาไม่รู้สึกตัวแบบนี้หรอกเรายังได้เป็นแค่เพื่อนกันอยู่เลยเเล้วฉันจะอยู่ในฐานะอะไร ถ้าเรานอนด้วยกัน

ช่วงสายของวันเสาร์

"โอ๊ย!หัวฉันเหมือนมันจะระเบิดออกมาเลย"

ปวดหัวตุ๊บๆ!!นี้เมื่อวานเรากินหนักขนาดนี้เลยหรอแล้วนี้มันห้องใคร"

เมื่อผมลืมตาขึ้นมาพบกับห้องที่มันไม่ใช่ห้องของตัวเอง แต่สิ่งของต่างๆเหมือนมันคุ้นตาว่าเคยเห็นที่ไหนผมครุ่นคริดและก็ต้องตกใจ

"วาวา นี้ผมอยู่ในห้องเธอได้ยังไงอึก!!!โอ๊ยปวดหัวชิบหาย"เมื่อผมพยามจะลุกกับรู้สึกเหมือนห้องมันหมุนผมค่อยๆหลับตาเพื่อปรับสภาพให้ตัวเองสักพัก เมื่อผมปรับสภาพตัวเองให้ปกติผมจึงลุกเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อสำรวจแต่กลับไม่พบเจอใคร

"เธอไปไหนนะ?!

ผมเห็นโน๊ตที่เขียนแปะใว้ที่โต๊ะกินข้าว

"เราทำข้าวต้มหมูใว้ให้แล้วในห้องครัว นายอุ่นกินได้เลยนะ ฉันออกมาทำธุระนะข้างนอกกับหนามเตยเมื่อคืนนายเมามากพักผ่อนเถอะ"

"นี่เธอหนีหน้าฉันหรือป่าว วาวา ? " ผมนั่งบนเก้าอี้ขยุ้มเส้นผมบนหัวจนมันฟูฟ่องไปหมดเเล้วเมื่อคืนนี้เราฝันไปหรือเรื่องจริง

ด้านฝั่งวาวา เธอออกมาจากห้องแต่เช้าเพราะยังไม่อยากเจอหน้า ไต้ฝุ่น เรื่องเมื่อคืนเธอยังจำได้ดีขอออกมาตั้งหลักกับใจตัวเองสักพัก

"ยัยหนามเตย !!!"

"อีกแล้วนี้เธอเรียกชื่อฉันแต่ไม่พูด แล้วก็นั่งถอนหายใจ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว"

"ฉัน.....!"

"จะเล่าไม่เล่า ถ้าไม่เล่ากลับห้องไปเลย"

"ยัยเตยยยยยยยยย"