บทที่ 3 บทที่3. หนุ่มหล่อสุดฮอต
ด้วยความร้อนรนใจ เมลินยังคงกดส่งข้อความไปหา แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับมาแต่อย่างใด
กระทั่งเช้าวันต่อมา
บนรถ
เป็นอีกวันที่ดราฟเดินทางมารับเมลินถึงบ้าน ซึ่งแน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับทุกอย่าง เพราะรู้จักกันมานาน ตัวเล็กทนเก็บความอึดอัดไม่ไหวจึงรีบถาม
"เมื่อวานตอนเย็นพี่ดราฟพาใครนั่งรถด้วยคะ"
"อ๋อออ พอดีเพื่อนรถเสีย มันเลยฝากให้ไปรับแฟน นี่เราเห็นด้วยเหรอ.."
"ใช่ค่ะ หนูออกไปซื้อน้ำเต้าหู้พอดี แล้วทำไมหายไปทั้งคืน ไม่ตอบกลับ"
"เมื่อวานพี่ไม่ค่อยสบาย กินยาแล้วเผลอหลับ อย่าบอกนะว่าเราคิดมาก? เห็นพี่พาใครนั่งรถก็คิดเลยเถิดไปไกลเลยหรือไงฮะ"
"ปะ เปล่าค่ะ หนูแค่ถามเฉยๆ แล้วนี่พี่กินยาหรือยังคะ อาการดีขึ้นบ้างไหม"
"เรียบร้อยแล้วครับ วันนี้ไข้ไม่มีสักนิด"
"ดีแล้วค่ะ หนูเป็นห่วงนะคะ"
นิสัยของเมลินคือไม่งี่เง่า ยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ ดราฟเองก็ไม่ได้มีพิรุธอะไร คำพูดทุกอย่างของเขาดูจริงจังเชื่อถือได้
เพราะแบบนี้ความสัมพันธ์เลยแน่นแฟ้น ไม่มีช่องว่างให้ผิดใจ
มหาวิทยาลัยเอกชน
'ไก่ย่างถูกเผา มันจะโดนไม้เสียบ จ๊าก!'
เสียงร้องเพลงเนื่องจากมีกิจกรรมรับน้องปี1 ซึ่งสืบทอดต่อกันมา ทุกคนเล่นเกมตามกติกาที่รุ่นพี่วางเอาไว้อย่างสนุกสนาน โดยครั้งนี้ให้จับกลุ่มเพื่อแย่งชิงธง หากใครแพ้จะถูกลงโทษให้รับผิดชอบร่วมกัน เพื่อสร้างความกระตือรือร้นและความสามัคคีในหมู่คณะ
พักเบรก
"มัวแต่กลัวอยู่ได้เมลิน! แค่จับปลาไหลเอง" เพื่อนร่วมชั้นยืนเท้าเอวส่งเสียงตวาด
"ขอโทษนะแต่เรากลัวจริงๆ" เมลินตอบกลับ
"มันไม่มีพิษสักหน่อยจะกลัวทำไม"
"ก็มันรูปร่างเหมือนงูนี่นา"
"โอ๊ยยยย จินตนาการเพ้อฝัน ตอนนี้เราอยู่ในโลกของความเป็นจริง ออกมาจากโลกส่วนตัวด้วยค่ะ! เพราะเธอกลุ่มเราถึงพ่ายแพ้โดนละเลงโคลนเต็มหน้า"
เมลินก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด เพราะไม่สามารถช่วยเหลือเพื่อนในกลุ่มได้อย่างเต็มกำลัง นานะที่ยืนดูอยู่รีบเดินมาขวาง พร้อมกับพูดจาแดกดัน
"แค่โดนโคลนป้ายหน้าไม่ตายหรอกมั้ง!! พูดจากันดีๆ ก็ได้ อีกอย่างจะโทษเมลินอย่างเดียวได้ยังไง เพราะพวกเธอจับปลาไหลได้น้อยก็เลยแพ้พ่าย" ทุกคนเงียบไม่มีใครกล้าต่อล้อต่อเถียง เนื่องจากบุคลิกที่ดูแรงของนานะ
เจ้าตัวรีบคว้าแขนเพื่อนสนิทออกไปให้ห่าง เมลินได้แต่เก็บความรู้สึกแย่ภายในใจหลบอยู่ด้านหลัง
เวลาทุ่มตรง
วันนี้มีนัดรวมตัวของนักศึกษาทั้งคณะเพื่อสังสรรค์ปาร์ตี้เฮฮา ถึงแม้เมลินจะไม่ชอบเที่ยวแต่ก็จำใจต้องมา เนื่องจากไม่อยากแตกแยกแตกต่างให้เป็นตัวปัญหา
แกก
เสียงแก้วกระทบกันพร้อมพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นต่างๆ เพื่อนในกลุ่มชวนเล่นเกม ใครแพ้ยกดื่มหมดแก้วจนเมลินเริ่มมึนเมา วันนี้ยังคงแต่งตัวเรียบร้อยใส่กางเกงขายาวเสื้อกล้ามด้านใน แต่มีเสื้อคลุมตัวใหญ่ด้านนอกปิดมิดชิดทุกอย่าง
อึก อึก อึก
'เย้ หมดแก้ว'
ทุกคนสนทนาสังสรรค์เฮฮา เมลินกระดกหมดแก้วเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็นับไม่ได้ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะพร้อมส่ายใบหน้าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติกลับคืนมา
"ถ้าเมาก็พอได้แล้วนะ" นานะพูด "ไม่ต้องเล่นแล้ว"
"อืมมม น่าจะไม่ไหวแล้วล่ะ ฮ่าๆ"
"หน้าแดงเถือกเลยเนี่ย พอก่อนเดี๋ยวกลับไม่ไหวนะ"
"ไม่ต้องห่วง เรากลับได้"
นานะยิ้มอย่างสบายใจพูดคุยกับเพื่อนต่อ เมลินขยับแว่นเช็กโทรศัพท์ปรากฏว่าแฟนหนุ่มอย่างดราฟก็มาที่นี่เหมือนกัน สักพักเสียงพูดคุยถกเถียงกันสนั่น
"พี่ดราฟมาด้วยนะพวกหล่อน" สาวคนหนึ่งพูด
"ใช่รุ่นพี่ปี 3 คณะบริหารไหม?! ได้ข่าวว่าฮอตสุดสาวคอยตามจับกันมือเป็นประวิง"
"จริง เพื่อนสนิทพี่ดราฟก็หล่อนะ โอ๊ย อยากได้"
"วาสนาผู้ใด๋หนอ ฮ่าๆ"
สาวสวยคนหนึ่งโชว์จอมือถือปรากฏใบหน้าหล่อ ซึ่งเมลินเอี้ยวตัวมองก็จำได้แม่นว่าเป็นแฟนหนุ่มสุดที่รักของตัวเอง เธอยิ้มกริ่มรู้สึกภูมิใจที่มีคนรักใคร่เช่นกัน
สักพัก..เมื่อรู้สึกเริ่มเมาแล้วอยากกลับบ้าน จึงคว้าแขนของเพื่อนสนิทลุกขึ้นยืนแม้จะเซนิดหน่อยก็ตาม
"ไปส่งเราหน่อยสินานะ" เมลินพูดเสียงยาน
"จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ"
"ปะ เปล่าหรอก ไปตรงนู้น"
"ก็ได้ เดี๋ยวขอยกแก้วนี้หมดก่อนนะ"
เพื่อนสาวแสนดีไม่ปฏิเสธ เดินมาพร้อมกับเมลินยังโต๊ะหรูหราริมข้างบูทดีเจ มีชายหนุ่มรูปหล่อหลายคนนั่งรวมกันกำลังสังสรรค์ตามปกติ
"พี่ดราฟ" เมลินเรียก
"เฮ้ยยย สภาพนี้อย่าบอกว่าเมานะ?" ดราฟจ้อง
"นิดหน่อยค่ะ แต่หนูไม่เป็นไร แค่อยากจะมาแนะนำเพื่อนสนิทคนเดียวให้รู้จัก ชื่อนานะ"
"เพื่อนสนิทเหรอ.."
"ที่หนูเล่าให้ฟังไงคะ คนนี้แหละ"
ดราฟยกยิ้มเป็นการทักทาย ทำให้นานนะอึ้งเล็กน้อย เพราะเพื่อนร่วมคณะเพิ่งพูดถึงชายหนุ่มสุดหล่อฮอตปรอตแตกอย่างเขา ไม่คิดว่าผู้หญิงเฉิ่มอย่างเมลินจะดูสนิทสนมเป็นอย่างมาก
"นานะ นี่พี่ดราฟแฟนของฉัน" เมลินแนะนำ
"อะไรนะ...แฟนของเมลิน!" นานะตกใจ
"อืมมม ตกใจอะไรขนาดนั้น ฮ่าๆ"
"ไม่คิดไม่ฝันว่าพี่ดราฟจะมีแฟนแล้วน่ะสิ"
"ก็เรานี่ไงแฟนพี่ดราฟ แฮ่"
ดูท่าทางนานะตื่นตระหนกแต่ก็ยิ้มเชิงยินดี ก่อนจะหันไปถามดราฟที่ยกกระดกเหล้าหนึ่งที "จริงหรือเปล่าคะ ที่พี่ดราฟเป็นแฟนกับเมลิน?"
