บทที่ 30 บทที่30. อดกลั้น..

แต่สุดท้ายก็ต้องจบลง เมื่อเมลินพยายามพูดห้าม ไกล่เกลี่ยว่าต้องการดูแลรุ่นน้องปีหนึ่งที่เมาหนัก อีกฝ่ายเข้าใจรีบเดินกลับไปนอนยังโซฟาตามเดิม

เช้าวันต่อมา

เวลาแปดโมง

ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันเสาร์ไม่มีเรียน เอินนั่งดื่มชาร้อนอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ ก้มหน้าเอียงอายสำนึกผิด ก่อนจะยกมือไหว้เมลินกับดราฟ "ห...