บทที่ 3 EPISODE 02 สาเหตุของการขาย(2)
“เบื่อ เครียดเลยมาคนเดียว” ฉันบอกเจ้เกลียวเพราะอยากระบายกับใครสักคน อยู่ที่ก็มีแค่เจ้เกลียวที่รับฟังจริง ๆ
“หน้าอย่างนี้ ปัญหาหนักชัวร์” คงเป็นเพราะฉันแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไปล่ะมั้ง เจ้เกลียวถึงดูออกหรือไม่เจ้ก็เก๋าประสบการณ์
“ต้องการเงินว่ะเจ้ แม่โทรมาบอกว่าน้องรถคว่ำต้องผ่าตัดด่วน” แล้วฉันก็เลือกที่จะเล่าให้เจ้เกลียวฟังเผื่อแกจะช่วยฉันได้
“เท่าไหร่ เอาของกูไปก่อนไหม”
“จำนวนเงินมันเยอะ ไม่เอาดีกว่า โมไม่รู้จะหามาคืนเจ้ยังไง โมต้องการหาเงินเอง ไม่อยากเดือดร้อนใคร เจ้มีงานให้โมทำไหม เอาแบบได้เงินพรุ่งนี้เลย” เจ้เกลียวคงเข้าใจความหมายของฉันดี งานอะไรที่จะทำให้ได้เงินดีได้เงินเร็ว
“มึงจะขายเหรอ?”
“มันคงเป็นทางเดียวที่จะหาเงินได้ในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วไง” ฉันอธิบายเหตุผลของความน่าจะเป็นให้เจ้เกลียวฟัง อยากได้เงินเร็วมันก็ต้องมีอะไรไปแลกเงินเขา
“คิดดีแล้ว?”
“อืม โมตัดสินใจแล้ว”
“ถ้ามึงเลือกแล้ว กูก็จะช่วย มึงยังซิงอยู่ไหม”
“กูยังซิงเจ้ เห็นกูแบบนี้ก็เถอะ กูยังไม่เคยมีผัวค่ะ” ไม่แปลกที่ใคร ๆ จะมองว่าฉันมั่วเพราะภาพลักษณ์ที่ฉันสร้างขึ้นมันเป็นแบบนั้น
“แม่มึงต้องการเงินผ่าตัดเท่าไหร่”
“แม่บอกว่าห้าแสนว่ะ” ฉันบอกจำนวนเงินที่ได้ยินจากแม่ให้เจ้เกลียวฟัง เจ้เกลียวกดโทรศัพท์ไปมา สักพักเงยหน้ามองฉันพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ในมือมาให้ฉันดู ทำให้ฉันเห็นรูปผู้ชายคนหนึ่ง ดูทรงแล้วน่าจะอายุมากกว่าฉัน
“นั่นน่ะ ‘ป๋าพงษ์’ ป๋าแกจะไปเที่ยวเกาะส่วนตัว 7 วัน ป๋าต้องการเด็กไปค้างด้วย กูเลยแนะนำมึงไปพร้อมบอกว่ามึงยังสด ป๋าเขาสนใจมึง เขาจะให้มึง 7 แสน ทันทีที่มึงตกลงเงินจะเข้าบัญชีมึง 5 แสน หลังจากเสร็จงานจะเข้าอีก 2 แสน มึงจะไปไหม” เจ็ดแสนเหรอ ความบริสุทธิ์ของฉันขายได้เจ็ดแสนแลกกับฉันต้องอยู่กับใครไม่รู้เป็นเวลา 7 วัน
“กูคงไม่มีทางเลือกหรอกเจ้...ตกลงเลย” เจ้มันหยิบโทรศัพท์ไปพิมพ์ สักพักก็เงยหน้ามาหาฉันอีก ก่อนที่โทรศัพท์ของฉันจะเเจ้งเตือนว่ามีเงินเข้า
“เงินเข้าแล้วนะ หลังจากนี้ป๋าจะมารับมึง มึงต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด เงินที่มึงได้กูไม่ได้หักเปอร์เซ็นต์หรอกนะ มึงก็เหมือนน้องสาวกู ถ้าไม่จำเป็นกูก็ไม่อยากให้มึงทำ เส้นทางนี้จะเปลี่ยนชีวิตของมึงไปตลอดกาล” เจ้เกลียวเดินเข้ามากอด ทำให้บ่อน้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างง่ายดาย เจ้เกลียวเปิดร้านเหล้าบังหน้า ความจริงแล้วแกเป็นแม่เล้าส่งเด็กให้เสี่ย เขามีภาษาเรียกเจ้เกลียวอีกแบบ แต่ฉันว่าเรียกแบบเดิม ๆ บ้าน ๆ เข้าใจง่ายดี
“ถ้าไม่เดือดร้อนเงินกูก็ไม่ทำหรอกเจ้ มึงก็น่าจะรู้นิสัยกูเป็นยังไง”
“กูรู้ไง กูถึงอยากช่วยมึง จำไว้นะโมหลังจากนี้ชีวิตมึงจะเปลี่ยนไป เตรียมรับมือไว้ดี ๆ” ถ้าเจ้เตือนมันคงจะจริงอย่างที่เจ้เกลียวบอก แต่เอาวะเป็นไงเป็นกัน ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันต่อไป
“กูรู้แล้วน่า ขอบคุณนะเจ้ มึงมีบุญคุณกับกูอีกแล้ว”
“ให้มึงขายตัวเนี่ยนะบุญคุณ” อีเจ้ทำหน้าเหม็นเบื่อ ฉันรู้ใจจริงมันไม่อยากให้ฉันทำหรอก แต่จำนวนเงินที่ฉันต้องการมันเยอะไง คงไม่มีวิธีไหนจะหาเงินได้เร็วขนาดนี้แล้วโดยที่ไม่เดือดร้อนคนอื่น
“ทำหน้าดี ๆ หน่อย ถือซะว่าช่วยน้องชายโมไงเจ้ อย่าคิดมากเลย” ฉันส่งรอยยิ้มไปให้อีเจ้ เพราะไม่ให้เจ้มันรู้สึกผิด เรื่องนี้ฉันเป็นเลือกเอง เจ้เกลียวไม่ได้บังคับฉันสักนิด
“ดูแลตัวเองให้ดีนะ แล้วที่สำคัญนะโม มึงอย่ารักป๋าเด็ดขาด ถ้ามึงรัก มึงจะเสียใจ จำไว้!” สีหน้าเจ้เกลียวจริงจังมาก
“มึงเคยเห็นกูรักใครหรือยังล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก น้องกูนอนโคม่าที่โรงพยาบาลขนาดนั้น กูไม่มีกระจิตกระใจไปหลงรักใครหรอก”
“คิดได้แบบนี้ก็ดี”
