บทที่ 12 เมียพ่อเลี้ยง
กรรณณาราเดินดูของต่าง ๆ อย่างตื่นเต้นจนมาหยุดที่ร้านขายเครื่องประดับเล็ก ๆ น่ารักๆ หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบสร้อยข้อมือเรียบสวยสะดุดตาอย่างถูกใจแต่กลับมีมือเรียวของใครบางคนยื่นมาฉวยไปดูก่อน
“นี่คุณคะ ดิฉันหยิบก่อนนะ” กรรณณาราเอ่ยบอกอย่างไม่ใคร่จะพอใจกับการกระทำของหญิงสาวที่มาแย่งไป คมเข้มและวสามองหน้ากันก่อนจะเดินมาใกล้ผู้เป็นนายหญิงเมื่อคนที่นายกำชับนักกำชับหนาว่าอย่าให้เจอกับนายหญิงมายืนอยู่ตรงหน้า
“แล้วไงมาก่อนมาหลังแล้วไง ในเมื่อตอนนี้มันอยู่ในมือฉัน ฉันจะเอา...จะทำไม” มะปรางเอ่ยอย่างเชิดใส่ก่อนจะแบะปากมองบนใส่อย่างไร้มารยาทยิ่งทำให้นายหญิงแห่งไร่แสนรักฉุนจัดกับคนไม่มีมารยาท
“ตกลงว่าคุณจะเอาว่างั้น ได้...เชิญตามสบาย ฉันเองก็ไม่อยากมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้มันดูปัญญาอ่อน คนมีสมองมีการศึกษาและมารยาทย่อมรู้ว่าสิ่งไหนควรสิ่งไหนไม่ควรหรือคุณคิดว่าไงคะมนุษย์ป้าซิลิโคน ไปกันเถอะค่ะพี่เข้มพี่สา” กรรณณาราเชือดนิ่มๆ เจ็บจี๊ดถึงใจก่อนจะเดินออกไปแต่มะปรางกลับไม่ยอมให้ไป หญิงสาววัย32ปีกระชากผมคนที่หาว่าเธอเป็นมนุษย์ป้าก่อนจะใช้อีกมือฟาดลงบนหน้าของหญิงสาว
“แกกล้าดียังไงมาเรียกฉันป้า นังเด็กผี แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร” มะปรางกระชากเสียงใส่ก่อนจะปล่อยมือที่เกาะกุมผมของหญิงสาวอย่างแรงจนเกือบล้มยังโชคดีของกรรณณาราที่วสาและคมเข้มเข้ามารับไว้ทัน หญิงสาวยืนตรงก่อนจะมองหน้าคนที่กล้ามาตบเธอราวจะกินเลือดกินเนื้อ
“นึกว่าตัวเองเป็นใครถึงได้มาทำกับคนอื่นแบบนี้ วิเศษมาจากไหนเหอะยัยปีศาจซิลิโคน” กรรณณาราเอ่ยถามอย่างโกรธจัดที่แม่ฮ่องสอนไม่เคยมีใครอยากมีเรื่องกับเธอนักไม่ว่าจะใหญ่แค่ไหนแต่ยัยคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาตบเธอแบบนี้
“ฉันเป็นเมียพ่อเลี้ยงชล เจ้าของไร่แสนรักทุกคนในเชียงใหม่รู้จักกันทั้งนั้น ฉันเห็นแกมาพร้อมกับคนของพ่อเลี้ยงคงเป็นคนงานใหม่สินะถ้ารู้ว่าฉันเป็นใครก็รีบขอโทษมาซะแล้วจะไม่เอาเรื่อง” มะปรางเอ่ยบอกอย่างมาดมั่นในขณะที่ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายมองคนที่ประกาศความเป็นเจ้าของสามีตามกฎหมายก่อนจะส่ายหน้า
“นี่ป้า ถ้าป้าบอกว่าป้าเป็นเมียพ่อเลี้ยงชล พวกนางงามหรือสาวๆ หลายๆ คนในเชียงใหม่ก็คงเป็นเมียพ่อเลี้ยงหมดแหละ ถ้าแน่จริงเอาทะเบียนสมรสมาซิ มีมั้ย” กรรณณาราเอ่ยเสียงดังฟังชัดจนคนไม่มีทะเบียนสมรสถึงกับหน้าซีดไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเธอขนานนี้มาก่อน ด้านคมเข้มกับวสายืนมองอย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะเคยเจอฤทธิ์ของมะปรางมาแล้ว
“ไม่มีใช่มั้ยล่ะ งั้นจะบอกอะไรให้นะ ป้าจะบอกใครต่อใครว่าเป็นเมียเขาได้แต่ต้องบอกว่าเป็นเมียน้อยนะ เพราะเมียหลวงเขายืนอยู่ตรงนี้เข้าใจมั้ยคุณเมียน้อย” กรรณณาราเอ่ยบอกเน้นคำว่าเมียหลวงของเขาเสียงดังฟังชัดจนคนที่เดินจับจ่ายซื้อของได้ยินกันทั่ว
“อ้อ แล้วก็ไม่ได้เป็นเมียบำเรอแบบป้าหรอกนะ ฉันเนี่ยตีทะเบียนเรียบร้อยใช่มั้ยค่ะพี่เข้ม พี่สา” หญิงสาวเอ่ยบอกก่อนจะหันมาถามความเห็นจากสองคนข้างหลัง
“ใช่ครับนายหญิง/ใช่ค่ะแม่เลี้ยง” ทั้งสองคนเอ่ยบอกอย่างสะใจและโล่งใจที่นายหญิงของตนไม่หลงกลเชื่อมะปรางแล้วยอมแพ้หนีไปเหมือนผู้หญิงบางคนที่มีคนมาบอกว่าเป็นเมียของสามี โดยที่วสาใช่คำว่าแม่เลี้ยงเพื่อยืนยันนอกจากเธอคนนี้จะเป็นภรรยาของเจ้านายแล้วยังเป็นแม่เลี้ยงสำหรับคนงานในไร่แสนรักอีกด้วย
“กรี๊ดดดดด ไม่จริงพ่อเลี้ยงบอกว่าไม่กินเด็กไง อยากแกหน้าตายังไม่ถึง17เลยมั้งพ่อเลี้ยงไม่เกลือกกลั้วกับเด็กแบบแกหรอกนังเด็กผี” มะปรางเอ่ยพร้อมกับกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แต่ก็มั่นใจว่าพ่อเลี้ยงชนะชลที่ตนหลงรักนั้นไม่มีทางชอบเด็กแบบยัยเด็กผีตรงหน้าแน่นอน ก็เท่าที่เห็นมาคู่ขาแต่ละคน30+ทั้งนั้น
“ป้าแก่ๆ แถมปลอมๆ แบบป้านะพี่ชลคงเบื่อแหละเคี้ยวยาก สู้สาวสะพรั่งเพิ่ง20แบบฉันไม่ได้ ใคร ๆ เขาก็เลือกแบบฉันทั้งนั้นแหละใครจะทนกินหญ้าแก่เคี้ยวเข็ดฟันแบบป้าล่ะ” กรรณณาราเอ่ยตอบพลางใช้จังหวะนั้นกดโปรแกรมโทรหลอกในสมาร์โฟนก่อนที่เสียงเรียกเข้าจะดังขึ้น
“แหม่สามีขาห่างกันยังไม่ถึงชั่วโมงเลยคิดถึงเค้าแล้วเหรอ หะ อะไรนะแหม่สามีขาอีกนิดเดียวเองเค้าออกมาตลาดเดี๋ยวก็กลับ ไม่เอานะคะสามีไม่งอนนะเดี๋ยวก็กลับแค่นี้นะ” กรรณณาราแสร้งเอ่ยทั้งที่ไม่มีใครอยู่ในสายเลยสักนิดแค่อยากแกล้งคนที่ยืนกระทืบเท้าเร้าๆ อยู่ตรงหน้า
“ไปก่อนนะคะคุณเมียน้อย สามีโทรตาม บาย” กรรณณาราเอ่ยบอกก่อนจะเดินหนีไปพร้อมยิ้มมุมปากอย่างสะใจหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องของอีกฝ่าย
“สุดยอดเลยครับนายหญิง” คมเข้มเอ่ยบอกหลังจากเดินเลี่ยงมาอีกฝั่งหนึ่ง
“นั่นสิคะสุดยอดไปเลย แล้วอีกอย่างนายหญิงทำถูกแล้วค่ะที่ทำแบบนั้น ยัยมะปรางเน่านั้นนะไม่ได้เป็นอะไรกันนายซะหน่อยขนาดคนอื่น ๆ ที่เคยนอนกับนายยังไม่ทำตัวแบบนี้เลย ครั้งเดียวจบไม่มีใครมาหน้าด้านแบบยัยนั่นสักคน” วสาเอ่ยบอกพร้อมทั้งแสดงความไม่ชอบใจมะปรางออกมา
“แตเข้าใจค่ะ ชัชมันเล่าให้ฟังอยู่บ้างว่ะมีผู้หญิงคนนึงชอบทำตัวเป็นเจ้าของอาชลอยู่ ที่แตพูดแบบนั้นไม่ใช่อยากประจานแค่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นเลิกทำลายศักดิ์ศรีของตัวเอง การที่เธอไปพูดแบบนั้นมันยิ่งทำให้ใคร ๆ ก็มองเธอไม่ดี ส่วนนอกนั้นก็แค่โกรธที่มาว่าแตเป็นเด็กผีเท่านั้น พูดแล้วยังแค้นไม่หายคอยดูนะแตจะทำให้นายของพี่ๆ ปวดหัวจนเป็นไมเกรนไปเลยโทษฐานเป็นตัวการให้แตถูกตบ” หญิงสาวเอ่ยบอกก่อนจะเดินดูของต่อจนไปสะดุดตาเข้ากับสัตว์ปลอมชนิดนึงที่ชัชรินทร์เคยบอกว่าอาหนุ่มใหญ่ของเขาไม่ชอบมันเอามาก ๆ แต่น้อยคนนักจะรู้ เป็นเธอเองก็กลัวแต่ก็ไม่เท่าไอ้ตัวมีใยหรอก
“พี่คะ ขอซื้ออันนี้สามตัวค่ะ” หญิงสาวเอ่ยบอกแม่ค้าขายของเล่นเสียงใสไม่ผิดกับหน้าตาพร้อมกับยิ้มหวานให้อย่างเป็นมิตร
“นี่จ๊ะ น้องใช่ลูกสาวพ่อเลี้ยงกรณ์รึเปล่าจ๊ะ ที่แต่งงานกับพ่อเลี้ยงชลวันก่อน” แม่ค้าสาวที่สามีทำงานในปางไม้แห่งใหญ่ของแม่ฮ่องสอนเอ่ยถาม
“ใช่ค่ะ ความลับนะคะ” หญิงสาวเอ่ยบอกพร้อมขยิบตาให้เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายรู้ว่าคำว่าความลับนั้นคืออะไร พรุ่งนี้ทั่วเชียงใหม่คงจะรู้ว่าเธอกับพ่อเลี้ยงวัยกลางคนแต่งงานกันแล้วโดยเฉพาะยัยป้าซิลิโคนกับพิชชี่คงได้อกระเบิด
“นายหญิงซื้อไปทำอะไรคะ ไอ้ตัวนั่นน่ะ” วสาเอ่ยถามอย่างสงสัยแต่กรรณณารากลับไม่ตอบได้แต่ยิ้มอย่างมีแผนการก่อนจะเดินดูของต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ จนแวววลีโทรศัพท์มาบอกว่าเสร็จแล้วทั้งสามจึงกลับไปที่นัดหมายไว้เพื่อกลับบ้าน
