บทที่ 2 เจ้าบ่าวตัวแทน
“ไอ้เด็กเวร” ชนะชลเอ่ยอย่างโมโหก่อนจะขยำกระดาษในมือทิ้งอย่างโมโห ไอ้หลานบ้านั่นมันคิดอะไรอยู่ถึงโยนเรื่องของตัวเองมาที่เขาแบบนี้ กลับมาเมื่อไหร่โดนดีแน่
“ชลถือว่าเห็นแก่พี่สักครั้งเถอะวะ” พ่อเลี้ยงเจ้าของปางไม้เอ่ยขอร้องแม้จะไม่พอใจบุตรชายที่ทิ้งหน้าที่ไว้ให้น้องชายเขา แต่เขาก็คิดว่าดีที่สุดแล้วน้องชายเขาจะได้มีครอบครัวซะทีส่วนเพื่อนลูกชายที่ตนรักเหมือนลูกก็จะได้แต่งงาน เพื่อนของเขาจะได้สบายใจ
“ไม่มีทาง กรรณณาราเด็กกว่าผมตั้ง20ปีเป็นพ่อลูกกันได้เลยนะ” พ่อเลี้ยงหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยขึ้นเขาไม่บ้าจี้ตามหลานชายแน่นอนเรื่องอะไรจะหาเรื่องให้ตัวเองกลายเป็นโคแก่ ยิ่งเด็กนั้นทั้งแสบทั้งซนถ้าแต่งงานกันคงต้องบอกลาความสงบสุขตลอดชีวิตแน่
“ชลถือว่าช่วยพี่เถอะ งานนี้ล่มไม่ได้นะ เพื่อครอบครัวเราและเพื่อความสบายใจของไอ้กรณ์กับกานดา” พ่อเลี้ยงชัยเอ่ยหว่านล้อมน้องชายด้วยสีหน้าเศร้า จนชนะชลไม่อาจทนมองได้พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่เบือนหน้าหนีสายตาพี่ชายแต่ต้องเจอกับสายตาอ้อนวอนของพี่สะใภ้และเพื่อนของพี่ชาย ชนะชลหลับตาลงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปากเปลือกตาเปิดขึ้นอีกครั้ง
“ก็ได้ครับ แต่ถ้าเกิดไปกันไม่รอดแล้วต้องหย่าผมจะไม่แต่งกับใครอีกห้ามมาบังคับแล้วกัน” ชายหนุ่มเกือบใหญ่เอ่ยบอก ทุกคนพากันยิ้มออกมาอย่างโล่งใจกับคำตอบของพ่อเลี้ยงหนุ่ม
“เสร็จรึยังจ๊ะชล เอ...ดูสิพอดีเลย” เสียงคุณวารินทร์เอ่ยขึ้นทำให้พ่อเลี้ยงชนะชลหลุดออกจากภวังค์แห่งอดีตก่อนจะจ้องมองดูตนเองในกระจก เพราะตนและหลานชายมีความสูงและน้ำหนักใกล้เคียงกันทำให้ใส่ชุดของหลานชายได้พอดีหรืออาจเป็นความตั้งใจของไอ้หลานไม่รู้จักโต เขาก็บอกไม่ได้
“ไปกันเถอะจ๊ะจะได้ฤกษ์แห่ขันหมากแล้ว” แม่เลี้ยงวารินทร์เอ่ยบอกน้องสามีที่ตนรักเหมือนน้องชายแท้ๆ พ่อเลี้ยงชนะชลพยักหน้าแทนการตอบก่อนจะเดินไปพร้อมกับพี่สะใภ้
ด้านฝั่งเจ้าสาว
“อะไรนะคะ! ชัชหายไป?” สาวสะพรั่งใบหน้าไร้ที่ติในชุดไทยสำหรับพิธีแต่งงานเอ่ยเสียงดังราวกับตกใจก่อนจะลอบยิ้มมุมปาก ใช่...เธอไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อยก็เธอตกลงกับว่าที่เจ้าบ่าวไว้แล้วนี่ แต่รอยยิ้มของเธอกับต้องเจื่อนลงทันทีเมื่อผู้เป็นพ่อเอ่ยบอกบางอย่าง
“ไม่ต้องแอบดีใจไปหรอก ตาชัชเขียนสารภาพในจดหมายแล้ว และถึงแม้ตาชัชจะหายไปยังไงลูกก็ยังได้แต่งงานยัยแต เพื่อนรักของเราหาเจ้าบ่าวไว้ให้เราแล้ว” พ่อเลี้ยงกรณ์เอ่ยบอกก่อนจะยิ้มเยาะเมื่อเห็นปฏิกิริยาของยัยตัวแสบ’ แสบนักสมน้ำหน้าโดนหักหลังซะบ้าง หึ’
“อะไรนะ?” กรรณณารา หรือ กระแต เจ้าสาววัย20ปีบริบูรณ์อุทานถามด้วยใบหน้าตกตะลึงระคนมึนงง
“ชัชทิ้งจดหมายสารภาพแผนการไว้ และหาเจ้าบ่าวไว้ให้เราแล้ว” คนเป็นพ่อชี้แจงพร้อมยักไหล่ “แถมเจ้าบ่าวคนนี้พ่อกับแม่ก็มองว่าผ่านด้วย”
“ไอ้เพื่อนทรยศ ไอ้ชัชสารเลว” กรรณณาราโวยวายบริภาษเพื่อนรักทรยศก่อนจะหันกลับมาถามผู้เป็นพ่อ “แล้วใครกันเจ้าบ่าวที่มันหาให้แต”
พ่อเลี้ยงกรณ์ชนกมองหน้าภรรยาที่รักก่อนจะยิ้มออกมา แม่เลี้ยงกานดาอมยิ้มก่อนจะแถลงไขให้ลูกสาวได้รู้ “พ่อเลี้ยงชนะชลแห่งไร่แสนรักจ๊ะกระแตน้อยของแม่”
สองสามีภรรยาแห่งไร่กันตะมองใบหน้าหวานแต่ดื้อรั้นเอาแต่ใจของกรรณณาราอย่างนึกขันลูกสาวที่โดนเพื่อนหักหลัง โดยส่วนตัวทั้งทั้งคู่ไม่ได้รังเกียจหรือเห็นว่าไม่สมควรเพราะเห็นชนะชลมาแต่เล็กแต่น้อยแถมชายหนุ่มยังเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในจังหวัดแม้จะอายุห่างจากบุตรสาวเกือบ20ปีแต่ก็ไม่ถึงกับแก่หงำเงือกออกจะดูเด็กกว่าอายุจริงเสียด้วยซ้ำและเธอเชื่อว่าชนะชลจะดูแลกรรณณาราได้ และอีกอย่างเขาว่ากันว่าผู้ชายยิ่งมีอายุยิ่งแซ่บน่าหลงใหล ชนะชลก็เข้าข่ายไม่น้อยเลยทีเดียว
“อาชลน่ะนะ จะบ้าเหรอ แตไม่ยอมนะอาชลอายุมากกว่าแตตั้งเยอะ ไม่เอาอะแก่” กรรณณาราเอ่ยโวยวายทั้งที่อาชลนั้นไม่ได้ดูแก่เลยสักนิดออกจะหน้าเด็กกว่าอายุตั้งเกือบ10ปี แต่ยังไงเธอก็ไม่ยอมถึงจะชื่นชมชนะชลอยู่มากก็ตามแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะรักเขาแบบคนรักซะหน่อย ไม่มีทาง ไม่แต่งเด็ดขาด
“ต้องแต่งถ้าไม่แต่ง พ่อกับแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วไหนจะคำทำนายอีก พ่อกับแม่กังวลมากนะยัยแตถือว่าเห็นแก่ความสบายใจของพ่อกับแม่เถอะ” พ่อเลี้ยงไร่ส้มเอ่ยบอกลูกสาวเสียงอ่อนแต่มั่งคง จนลูกสาวไม่อาจทนได้ หญิงสาวขบคิดอยู่ครู่ก่อนจะทอดถอนใจในที่สุด ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย ทุกอย่างมันผิดแผนมาขนาดนี้แล้วนี่ เพราะไอ้เพื่อนตัวดีคนเดียวเชียว
“ก็ได้ค่ะ ต่อจากนี้ชีวิตคู่ของแตจะเป็นอย่างไรพ่อกับแม่ห้ามยุ่งนะคะ” กรรณณาราเอ่ยบอก แม่เลี้ยงกานดาพยักหน้าก่อนที่จะเดินเข้ามากอดลูกสาว
“ใกล้ฤกษ์แห่ขันหมาก สองแม่ลูกรออยู่บนนี้แล้วกัน แล้วเดี๋ยวพ่อจะให้คนมาเรียก” พ่อเลี้ยงกรณ์เอ่ยก่อนจะออกจากห้องไป เมื่อมีเหตุการณ์เจ้าบ่าวหนีงานแต่งไปแล้วพ่อเลี้ยงกรณ์ก็ไม่คิดให้เกิดเหตุซ้ำรอย เขาไม่มีทางเปิดโอกาสให้กรรณณาราหนีไปได้หรอก ทิ้งแม่ไว้คุมลูกอย่างนี้แหละดี ยัยลูกสาวยิ่งผีเข้าผีออกบทจะต่อต้านก็ต่อต้านอยู่ด้วย เขาไม่อยากเสี่ยง
กรรณณาราย่นจมูกด้วยความโมโห เพื่อนรักชิ่งเอาตัวรอดคนเดียวไม่พอยังทิ้งอะไรก็ไม่รู้ไว้ให้เธอ คนเป็นพ่อก็ยังจะมาปิดช่องทางหนีอีก นี่เธอต้องแต่งงานกับชนะชลจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย?
บอกทีว่าไม่จริง...?
