บทที่ 50 แค่เกรงใจ...ซะที่ไหน

“ทุกคนไปทานข้าวได้แล้วจ้ะ” เสียงหวานๆของนายหญิงของไร่เอ่ยบอกก่อนที่คนงานจะพากันแยกย้าย      

“ไปล้างหน้า ล้างมือ เลยไป แล้วรีบมากินข้าว เป็นเจ้านายคนต้องว่องไว ทำอะไรเสร็จก่อนไม่ควรให้ลูกน้องคอยนาน” กรรณณาราเอ่ยบอกขณะกำลังแกะปิ่นโตออกมาตั้งกับพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างจากที่คนงานคนอื่น ๆนั่งทานอาหารก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ