บทที่ 27 เป่าเพี้ยง

เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้มาหยาได้รู้ทันทีว่า ลูกชายของเธอใจอยู่ที่เธอน้อยเหลือเกิน ในวันนี้มาหยาจึงมานั่งเสียใจเธอนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวยาวในสวนของคฤหาสน์ จ้องมองต้นไม้ใบหญ้าที่ปลิวไปตามแรงลมกระทั่งร่วงหล่นลงพื้นเหมือนกับว่าเวลาที่เธอได้โอบกอดลูกชายมันช่างน้อยเกินไปเหลือเกิน

หญิงวัยกลางคนอย่างเธอทำไมถึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ