บทที่ 18

เสียงฟ้าแลบและฟ้าร้องคำรามกึกก้องเป็นสัญญาณเตือนขณะที่ริมฝีปากของเชนผละออกจากเขา เธอจ้องมองดวงตาของเขาเขม็ง พลางประหลาดใจกับความรู้สึกไร้น้ำหนักในอ้อมแขนของเขา สายฝนเริ่มกระหน่ำลงมาขณะที่เชนลากปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามและลำคอของเขา มันสาดซัดเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของเจฟฟรีย์ ขณะที่เชนสัมผัสชีพจรของเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ