บทที่ 40

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันต้องมาถูกส่งเข้าห้องเหมือนเป็นเด็กๆ ฉันถูกเนรเทศออกจากบ้านตัวเอง เขาคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะต้องวิ่งหนีไปซ่อนทุกครั้งที่กริ่งประตูบ้านดังน่ะ แล้วนี่ฉันต้องอยู่ข้างบนนี้นานแค่ไหนกัน ชั่วโมงนึง? วันนึง? อาทิตย์นึง? แล้วโทรศัพท์ล่ะ? ฉันรับโทรศัพท์งี่เง่าของตัวเองได้ไหมเนี่ย” เธอย่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ