บทที่ 41

“ฉันน่าจะรู้ว่านายต้องจำฉันได้” เสียงของเชนแผ่วเบาและอ่อนโยน

เขายื่นแขนออกไปให้เธออย่างสุภาพบุรุษตอนที่เธอก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย “ได้ยังไง” เขาถามอย่างประหลาดใจ

“เราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เธอตอบ “คุณย่าให้ล็อกเกตนี่กับฉัน แล้วทันทีที่ฉันสวมมันรอบคอ ฉันก็สลบไปเลย พอตื่นขึ้นมา เวลาก็ผ่านไปสิบปีแล้วสำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ