บทที่ 42

เจฟฟรีย์ลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกือบทำเชนหล่นจากตัก “ไม่นะ ฉันดีใจที่นายมา!” แต่น้ำเสียงของเขาไม่เหมือนคนดีใจเลย ออกจะไปทางโมโหเสียมากกว่า “ฉันแค่จะบอกว่าฉันลืม แค่นั้นเอง ที่นึกออกก็เพราะนายมาที่นี่แหละ ก็มีแต่ตอนนี้นี่แหละที่นายจะโผล่มา” เสียงของเขาสั่นเครือขณะพยายามควบคุมอารมณ์

“เจฟฟรีย์” เชนเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ