บทที่ 47

การเดินกลับไปที่รถถูกปกคลุมด้วยความเงียบอันน่าอึดอัด ไม่มีใครรู้ว่าควรจะพูดอะไรดี พวกเขาแต่ละคนมีความรู้สึกนับพันดึงรั้งไปในทิศทางต่างๆ กัน เชนกัดริมฝีปากตัวเองเงียบๆ และสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง

เชนประหลาดใจที่เควินเป็นคนแรกที่พูดขึ้นมา เธอจำไม่ได้ว่าเขาเป็นคนช่างพูด อันที่จริง ในช่วงสามวันที่ผ่า...