บทที่ 51

ศีรษะของเชนปวดร้าวขณะที่เธอนอนอยู่บนถนน มีเพียงความมืดมิดสนิท เธอได้ยินสรรพเสียงแห่งพงไพรอยู่รอบกาย แสงจันทร์ส่องลอดผ่านทิวสนสีดำทะมึนเหนือศีรษะ ร่างกายของเธออ่อนเปลี้ยและท้องไส้ปั่นป่วนขณะที่พยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกวิงเวียนและสับสนหลงทิศทาง

กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของเธอกรีดร้องเมื่อ...