บทที่ 41 แหวนมืด

“ฉันว่าฉันต้องนั่งพักหน่อย” เชนบอกเควินขณะที่เขายังคงโอบประคองเธอไว้ไม่ให้ล้ม หัวของเธอหมุนไปหมดและเธอกำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำความเข้าใจสิ่งที่เพิ่งได้เห็น นิมิตที่เห็นดูจะไร้เหตุผลมากขึ้นทุกที

เควินพยุงเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งตรงโต๊ะอาหารแล้วนั่งลงข้างๆ เขานั่งอยู่ใกล้ๆ ไม่ห่าง พลางจ้องมองเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ