บทที่ 46 แหวนมืด

ในหัวของเชนหมุนไปหมด “ฉันว่าฉันต้องนั่งหน่อย” เธอเอ่ยเสียงกระซิบขณะที่เคธียื่นมือมาคว้าแขนของเธอไว้เพื่อช่วยพยุง เชนสะดุดขาตัวเองขณะที่สมองพยายามไล่ตามอารมณ์ให้ทัน

เคธีประคองเธอไปที่ม้านั่งใกล้ๆ และช่วยให้เธอนั่งลง “เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้นะ” เคธีพูดแล้วก็หายไปก่อนจะกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมน้ำหนึ่งแก้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ