บทที่ 5 ตอนที่5 คดีพ่อ
ตอนที่5
คดีพ่อ
“จำคำพูดของคุณไว้ให้ดี” เขากล่าวช้า ๆ “เพราะต่อให้วันหนึ่งคุณเป็นฝ่ายรักผมจนไม่อยากจากไป ผมก็จะไม่มีวันรักคุณกลับ การแต่งงานครั้งนี้มีเพียงผลประโยชน์ อย่าคาดหวังว่าจะได้สิ่งอื่น”
“ดีค่ะ เราเข้าใจตรงกันแล้ว”
“สัญญาจะส่งมาภายในคืนนี้”
“ฉันจะให้ทนายตรวจสอบ”
สายฟ้าหันหลังเดินไปยังประตู แต่ก่อนออกจากบ้าน เขาหยุดแล้วกล่าวโดยไม่หันกลับมา
“เตรียมตัวให้พร้อม หลังจดทะเบียน คุณกับแม่ต้องย้ายไปบ้านผมทันที ผมไม่ชอบให้เรื่องที่อยู่ในความรับผิดชอบอยู่นอกสายตา”
“ฉันไม่ใช่เรื่องในความรับผิดชอบของคุณค่ะ”
“เมื่อคุณเป็นภรรยาผม ทุกอย่างที่เกิดกับคุณย่อมกระทบผม”
“คุณยังไม่ทันได้เป็นสามี ก็เริ่มคิดว่ามีสิทธิ์ควบคุมฉันแล้วหรือคะ”
สายฟ้าหันกลับมา ดวงตาคมประสานกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย
“ผมไม่ได้คิดว่ามีสิทธิ์ควบคุมคุณ ผมเพียงไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับชีวิตตัวเองอยู่นอกการควบคุม”
ลลินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ“ถ้าอย่างนั้นการแต่งงานกับฉันอาจเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของคุณ เพราะสิ่งหนึ่งที่คุณจะไม่มีวันควบคุมได้ คือความคิดและหัวใจของฉัน”
สายฟ้าไม่ได้ตอบ เขาเดินออกจากบ้านไปด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ถ้อยคำของหญิงสาวกลับติดอยู่ในความคิด แม้ประตูรถจะปิดลงและรถแล่นออกจากซอยไปแล้ว
กรณ์ซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้ามองเจ้านายผ่านกระจก
“ให้ผมแจ้งฝ่ายกฎหมายร่างสัญญาใหม่เลยไหมครับ”
“แก้ตามเงื่อนไขทั้งหมดที่เธอระบุ”
ผู้ช่วยชะงัก “ทั้งหมดหรือครับ”
“ทั้งหมด”
“รวมถึงสิทธิ์เข้าถึงเอกสารย้อนหลังด้วยหรือครับ เรื่องนั้นอาจทำให้ผู้บริหารบางคนคัดค้าน”
“ใครคัดค้านให้ส่งชื่อมาให้ผม”
“ครับ”
สายฟ้าหันมองบ้านหลังเล็กผ่านกระจกรถจนกระทั่งมันลับสายตา
ภาพลลินยืนเผชิญหน้าเขาโดยไม่หวาดกลัวยังคงปรากฏชัด ผู้หญิงคนนั้นปฏิเสธเงินสามสิบล้าน ตั้งเงื่อนไขกับเขาทีละข้อ และยังกล้าประกาศว่าเขาไม่มีคุณสมบัติมากพอจะได้หัวใจเธอ
มันควรเป็นเพียงคำพูดของผู้หญิงที่เขาแทบไม่รู้จักแต่เหตุใดเขาจึงรู้สึกอยากพิสูจน์ว่าเธอประเมินเขาผิด
“กรณ์”
“ครับท่านประธาน”
“ตรวจสอบทุกอย่างเกี่ยวกับลลิน ตั้งแต่การศึกษา การทำงาน คนใกล้ชิด และสิ่งที่เธอสืบเกี่ยวกับคดีพ่อของเธอ”
“ต้องการข้อมูลภายในเมื่อไรครับ”
“พรุ่งนี้เช้า”
“ครับ”
“อีกอย่างหนึ่ง ตรวจดูว่าตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เงินจากครอบครัวเราถูกส่งให้พวกเธอเท่าไร และถูกใช้ไปกับอะไรบ้าง”
กรณ์หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ
“ท่านประธานสงสัยว่าเอกสารที่คุณลลินแสดงเป็นของปลอมหรือครับ”
สายฟ้าไม่ตอบทันที“ผมไม่เชื่อคำพูดของใครจนกว่าจะตรวจสอบด้วยตัวเอง”
เขาหันมองท้องฟ้านอกกระจก เมฆดำก่อตัวขึ้นเหนืออาคารสูง ฝนเม็ดแรกเริ่มตกกระทบกระจกเป็นทางยาว
ในช่วงเวลาสั้น ๆ ภาพเปลวไฟกลับวาบขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้งเสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนบอกให้เขาหายใจแขนซึ่งอุ้มเขาฝ่าควันหนาทึบและเสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่ไกล ๆ
สายฟ้าหลับตาลง พยายามผลักภาพเหล่านั้นกลับไปยังส่วนลึกของความทรงจำ เขาไม่ชอบอดีต เพราะอดีตเป็นสิ่งเดียวที่ไม่สามารถย้อนกลับไปควบคุมได้แต่การปรากฏตัวของลลินกำลังบังคับให้เขาหันกลับไปมองมันอีกครั้ง
