บทที่ 8 ตอนที่8 ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอน
ตอนที่8
ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอน
สำนักงานเขตในช่วงเช้าไม่ได้มีการตกแต่งพิเศษ ไม่มีซุ้มดอกไม้ ไม่มีช่างภาพจากสื่อมวลชน และไม่มีญาติผู้ใหญ่ยืนอวยพร
ลลินเดินลงจากรถซึ่งกวินเป็นผู้ขับมาส่งในชุดกระโปรงสีครีมเรียบง่าย เธอเลือกแต่งหน้าเพียงบางเบาและรวบผมไว้ด้านหลัง ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนถูกปกปิดไว้ใต้ความสงบนิ่งซึ่งเธอฝึกฝนมาตลอดหลายปี
กวินดับเครื่องยนต์ แต่ยังไม่ยอมปลดล็อกประตู
“ลินยังเปลี่ยนใจได้ก่อนลงไป”
หญิงสาวหันมองเขา“พี่วินตรวจสัญญาแล้ว ไม่มีเงื่อนไขไหนที่ฉันเสียเปรียบมากเกินไปไม่ใช่หรือคะ”
“ในทางกฎหมายไม่มี แต่ชีวิตแต่งงานไม่ได้มีเพียงตัวหนังสือบนกระดาษ ลินกำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของคนที่ไม่ชอบลินตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น และสามีในนามของลินก็ไม่ใช่คนที่ยอมฟังใครง่าย ๆ”
“ฉันก็ไม่ใช่คนที่ยอมเขาง่าย ๆ เช่นกันค่ะ”
“นั่นยิ่งทำให้พี่ห่วง พวกเธอสองคนเหมือนคนถือเชื้อไฟยืนอยู่ข้างถังน้ำมัน ไม่มีใครยอมถอย แล้วสุดท้ายคนที่เจ็บอาจเป็นลิน”
ลลินยิ้มบาง ๆ“พี่กำลังดูถูกฉันหรือคะ”
“พี่รู้ว่าลินเข้มแข็ง แต่คนเข้มแข็งก็เจ็บได้ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายมีทุกอย่างอยู่ในมือ ทั้งเงิน อำนาจ และคนที่พร้อมทำตามคำสั่ง”
“เขามีทุกอย่าง ยกเว้นสิทธิ์เหนือความคิดของฉันค่ะ”
กวินมองเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขาอยากยื่นมือไปจับมือเธอ แต่สุดท้ายทำเพียงถอนหายใจและปลดล็อกประตู
“พี่จะรออยู่ข้างนอก หากเกิดอะไรขึ้น โทรหาพี่ทันที”
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วเรื่องข้อความข่มขู่ พี่ตรวจเบื้องต้นแล้ว หมายเลขเป็นซิมที่ซื้อโดยไม่ลงทะเบียนผ่านช่องทางปกติ สัญญาณสุดท้ายอยู่แถวเขตอุตสาหกรรมเก่าทางเหนือของเมือง แต่ระบุตัวคนใช้ไม่ได้”
“เขตอุตสาหกรรมเก่า?”
“ใช่ พื้นที่นั้นเคยมีโกดังของเอสเคกรุ๊ปอยู่หลายแห่ง รวมถึงโกดังที่เกิดไฟไหม้ด้วย”
ลลินชะงัก“หมายความว่าคนส่งอาจอยู่ใกล้สถานที่เกิดเหตุ”
“หรือจงใจเปิดสัญญาณตรงนั้นเพื่อให้ลินคิดเช่นนั้นก็ได้ อย่าเพิ่งสรุปอะไร”
หญิงสาวพยักหน้า ก่อนเปิดประตูลงจากรถ
สายฟ้ายืนรออยู่บริเวณทางเข้า เขาสวมชุดสูทสีดำสนิท แม้เป็นเพียงการจดทะเบียนสมรสซึ่งไม่มีแขก แต่เขายังคงแต่งกายสมบูรณ์แบบราวกับกำลังจะเข้าประชุมสำคัญ
ข้างกายมีอารัญและกรณ์ยืนอยู่ รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนซึ่งถอยห่างออกไปอย่างมีมารยาท
สายฟ้ามองกวินซึ่งเดินตามลลินลงมาจากรถ ดวงตาคมหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มนานกว่าปกติ
“คุณพาทนายมาด้วยหรือ”
ลลินตอบอย่างสงบ“กวินเป็นทั้งทนายและญาติของฉัน เขามีสิทธิ์อยู่ในวันที่ฉันกำลังลงนามในสัญญาสำคัญที่สุดฉบับหนึ่งของชีวิต”
“ฝ่ายกฎหมายของผมส่งเอกสารฉบับสุดท้ายให้เขาตรวจแล้ว หากยังมีข้อสงสัยควรถามตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ใช่พามาขัดจังหวะในวันนี้”
กวินก้าวมายืนข้างลลิน“ผมไม่ได้มาเพื่อขัดจังหวะครับ ผมมาในฐานะพยานของฝ่ายลลิน และเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจดทะเบียนด้วยความสมัครใจ ไม่มีการบังคับหรือกดดันจากเงื่อนไขอื่นนอกเหนือจากที่ระบุในสัญญา”
สายฟ้าเลิกคิ้วเล็กน้อย“คุณกำลังสงสัยว่าผมจะบังคับเธอ?”
“ผมกำลังทำหน้าที่ของทนายและญาติ คนสองฐานะนี้มีเหตุผลเพียงพอให้ผมระมัดระวังแทนเธอ”
“ลลินดูไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องการให้ใครระมัดระวังแทน”
“ความเข้มแข็งของเธอไม่ได้หมายความว่าคนรอบตัวควรปล่อยให้เธอเผชิญทุกอย่างเพียงลำพัง”
ลลินสัมผัสได้ถึงแรงตึงเครียดระหว่างผู้ชายทั้งสอง จึงพูดแทรกขึ้น
“เราเข้าไปข้างในเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเริ่มต้นการแต่งงานด้วยการให้เจ้าหน้าที่ต้องรอเพราะผู้ชายสองคนกำลังวัดกันว่าใครมีสิทธิ์ปกป้องฉันมากกว่า”
สายฟ้าหันมามองเธอ“ผมไม่ได้คิดจะปกป้องคุณ ผมเพียงไม่ชอบให้คนนอกเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของผม”
กวินกำลังจะตอบ แต่ลลินยกมือห้าม“ฉันเองก็ไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ จนกว่าจะเซ็นชื่อเสร็จ”
“อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เป็นแล้ว”
“ต่อให้จดทะเบียนเสร็จ ฉันก็ยังเป็นคน ไม่ใช่ทรัพย์สิน”
สายฟ้ากดริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปด้านในโดยไม่พูดต่อ
กรณ์แอบถอนหายใจ เขาเพิ่งตระหนักว่าเจ้านายของตนไม่ได้พูดเกินจริงเมื่อสั่งให้ฝ่ายกฎหมายร่างสัญญาอย่างละเอียดที่สุด ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีท่าทีพร้อมก้มหัวให้ตำแหน่งภรรยาท่านประธานแม้แต่น้อย
การจดทะเบียนเป็นไปอย่างเรียบง่าย เจ้าหน้าที่ตรวจเอกสารทีละฉบับ ถามความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย และชี้แจงสิทธิ์ตามกฎหมาย
เมื่อถึงเวลาลงชื่อ ลลินถือปากกาค้างอยู่เหนือช่องลายเซ็น
ภาพบิดาปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง ตามด้วยข้อความข่มขู่เมื่อคืน หากเซ็นชื่อลงไป ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนทันที
เธอจะกลายเป็นภรรยาของสายฟ้าอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เป็นคนในครอบครัวซึ่งเธอระแวง และเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนของคนซึ่งต้องการปกปิดอดีต
“หากยังไม่พร้อม คุณสามารถขอเวลาได้”
เสียงทุ้มดังขึ้นข้างกาย
ลลินหันมองสายฟ้า เขาไม่ได้มีสีหน้าอ่อนโยน แต่แววตากลับจริงจังกว่าทุกครั้ง
“ฉันนึกว่าคุณจะรีบสั่งให้ฉันเซ็นเสียอีก”
“ผมไม่ต้องการให้วันหนึ่งคุณกล่าวหาว่าผมใช้กำลังบังคับ การตัดสินใจต้องเป็นของคุณ และเมื่อเลือกแล้ว คุณต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตามมา”
“คุณกำลังเตือนหรือข่มขู่คะ”
“กำลังบอกความจริง ชีวิตในบ้านผมไม่เหมือนชีวิตที่คุณคุ้นเคย ทุกการเคลื่อนไหวอาจถูกจับตามอง คำพูดเพียงประโยคเดียวสามารถกระทบราคาหุ้น และคนที่เข้าหาคุณอาจไม่ได้ต้องการรู้จักตัวตนของคุณ แต่ต้องการผลประโยชน์จากชื่อภรรยาของผม”
“ส่วนคุณก็ต้องเข้าใจเช่นกันว่า การแต่งงานกับฉันหมายถึงมีคนตั้งคำถามกับสิ่งที่คุณเชื่อมาตลอด ฉันจะไม่ยอมเงียบเพียงเพราะความจริงอาจทำให้บริษัทคุณเสียหาย”
“ผมไม่เคยกลัวคำถาม”
“แต่คุณอาจกลัวคำตอบ”
สายฟ้าจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ
“ถ้าคำตอบมีหลักฐานรองรับ ผมรับมือได้เสมอ”
ลลินไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือเป็นเพียงความมั่นใจของผู้ชายที่ยังไม่เคยถูกความจริงทำลายโลกทั้งใบ
เธอก้มลงเซ็นชื่อ ปลายปากกาลากผ่านกระดาษด้วยมือที่มั่นคงกว่าความรู้สึกภายใน
เมื่อสายฟ้าเซ็นตาม เจ้าหน้าที่ประทับตรารับรองและส่งเอกสารให้ทั้งคู่ เพียงเท่านั้น สถานะระหว่างคนแปลกหน้าก็ถูกเปลี่ยนเป็นสามีภรรยา
ไม่มีคำอวยพรจากครอบครัว ไม่มีการสบตาอย่างรักใคร่ และไม่มีรอยยิ้มของเจ้าบ่าวเจ้าสาว มีเพียงข้อตกลงสามปี หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และความจริงที่ถูกฝังมานานกว่าสองทศวรรษ
อารัญกล่าวแสดงความยินดีตามมารยาท แต่สายฟ้าเพียงพยักหน้า
ลลินเก็บสำเนาเอกสารลงกระเป๋า ก่อนหันไปหากวิน
“พี่วินกลับไปดูแม่ก่อนนะคะ ฉันต้องไปเตรียมตัวสำหรับงานเย็นนี้”
กวินมองสายฟ้าอย่างไม่ไว้ใจ“พี่จะพาน้าไปโรงพยาบาลตามนัด แล้วจะไปรับกลับบ้าน”
สายฟ้าพูดแทรกขึ้น“ไม่จำเป็น หลังงานคืนนี้ลลินกับแม่จะย้ายไปบ้านผม รถของผมจะรับคุณแม่ไปตรวจและพากลับบ้านใหม่”
“เรื่องนั้นลินยังไม่ได้แจ้งผม” กวินกล่าว
“เพราะมันเป็นข้อตกลงระหว่างผมกับภรรยา”
คำว่า “ภรรยา” ซึ่งหลุดจากปากสายฟ้าทำให้ลลินรู้สึกแปลกประหลาด แม้รู้ดีว่าเขาใช้คำนี้เพียงเพื่อย้ำสถานะต่อหน้ากวินก็ตาม
“ฉันเตรียมของแม่ไว้แล้วค่ะ พี่วินช่วยพาไปโรงพยาบาลตามเดิม ส่วนเรื่องย้ายบ้าน ฉันจะจัดการเอง”
กวินพยักหน้า ก่อนหันมาพูดกับสายฟ้าอย่างตรงไปตรงมา
“ผมทราบว่านับจากวันนี้คุณมีสถานะเป็นสามีของลลิน แต่ขอให้เข้าใจว่าเธอยังมีครอบครัวและคนที่พร้อมยืนข้างเธอ หากวันใดเธอถูกทำร้าย ไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจ สัญญาสามปีก็ไม่อาจปิดปากผมได้”
สายฟ้าสบตาเขา“ผมไม่เคยต้องการให้คนนอกมาสั่งว่าควรปฏิบัติต่อภรรยาตัวเองอย่างไร”
“ถ้าคุณปฏิบัติต่อเธอดี คุณก็ไม่ต้องกังวลกับคำพูดของผม”
“พอเถอะค่ะพี่วิน” ลลินกล่าวด้วยความอ่อนใจ “ฉันเพิ่งจดทะเบียนไม่ถึงสิบนาที อย่าเพิ่งทำให้เกิดคดีทำร้ายร่างกายหน้าสำนักงานเขตเลยค่ะ”
กวินหลุดยิ้มเล็กน้อย แต่สายฟ้ากลับไม่ขำ
เขามองสายตาอ่อนโยนที่ลลินใช้กับกวิน แล้วเกิดความรู้สึกขุ่นมัวอย่างไม่มีเหตุผล กับเขาเธอมีเพียงคำโต้แย้งและสายตาเย็นชา แต่กับผู้ชายคนนี้เธอกลับพูดอย่างสนิทสนม ราวกับเชื่อใจทุกอย่าง
สายฟ้าไม่ชอบความรู้สึกนั้น แต่เขาบอกตัวเองว่าเป็นเพราะไม่ต้องการให้ชายอื่นมีอิทธิพลเหนือภรรยาในนาม ซึ่งอาจกระทบต่อการตัดสินใจเกี่ยวกับบริษัท ไม่มีเหตุผลอื่น
