บทที่ 100 ไม่คิดว่าเกิดเหตุร้ายแรง

“พี่วัชรคะ...” วิกานดาตัดสินใจเรียกวัชรพลในขณะที่เขากำลังจะออกจากออฟฟิศหลังเลิกงาน

“วิ... เอ่อ คุณมีอะไร” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วหลังจากหันมามอง ก่อนที่จะปรับน้ำเสียงให้แข็งขึ้นในประโยคหลัง

“วิแค่มีเรื่องอยากคุยกับพี่วัชรค่ะ”

“งั้นก็เชิญที่ม้านั่งใต้ต้นไม้นั่นแล้วกัน ผมมีเวลาไม่มาก” วิกานดาถอนใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ