บทที่ 102 เงินไปไหนหมด

“กรุงเทพฯ กับสุราษฏร์นั่งเครื่องบินแค่สี่สิบห้านาทีเองนะครับ เร็วกว่าผมขับรถกลับบ้านในกรุงเทพฯ ซะอีก ไม่ต้องกังวลว่าผมจะเหนื่อย ผมอยากมาอยู่เป็นเพื่อนคุณกับคุณแม่ ทำใจให้สบายนะ แล้วนี่คุณจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า” เขาถามพลางมองนาฬิกาข้อมือเพราะเห็นว่าตอนนี้หมดเวลาเยี่ยม กว่าจะเยี่ยมได้ก็เป็นพรุ่งนี้เช้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ