บทที่ 11 เงินเข้าบัญชีแล้ว

เสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าของดาหวันดังขึ้น หญิงสาวเดินไปหยิบในกระเป๋าถือขึ้นมารับสาย

“จ้าพี่หมึก หวันอยู่ในร้านนี่ล่ะ พอดีโซ่ไปรับมาก่อน หวันเห็นพี่ยุ่ง ๆ เลยไม่อยากกวน” ดาหวันกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ เสียงคุยไม่นานก็วางสายลง เพียงครู่เดียวก็เห็นว่าที่เจ้าบ่าวเดินเข้ามาในร้าน

โสรยายกมือไหว้พิทยา ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างสดใสและทักทายเธอ ก่อนที่เธอจะเห็นสายตาของพิทยามองไปยังว่าที่เจ้าสาวของเขาด้วยดวงตาหวานฉ่ำ จนดาหวันเพื่อนของเธอแก้มแดงอย่างเขินอาย

“สวยจังเลยหวัน เลือกชุดนี้ใช่ไหม” พิทยาถาม ดาหวันพยักหน้ารับแก้มแดงระเรื่อ

“ใจร้อนจังเลย ทำไมออกมาไม่รอพี่” พิทยาต่อว่าเสียงนุ่ม มือลูบลงบนศีรษะคนเป็นเจ้าสาวอย่างอ่อนโยน

“หวันเห็นพี่หมึกยุ่ง ไม่อยากให้เสียเวลา เลยชวนโซ่มาเป็นเพื่อน” เธอตอบอย่างเกรงใจ เพราะทันทีที่ส่งเธอถึงบ้าน พิทยาก็รีบขอตัวกลับเพราะต้องรีบไปซื้อก้อนยางในตอนเช้าเพื่อส่งขายต่อให้ทันเวลาก่อนที่ราคายางจะปรับตัวลงแล้วอาจจะทำให้เขาต้องขาดทุน

“ทีหลังไม่ต้องเกรงใจ พี่จะไปรับมาอยู่แล้ว แต่ต้องเอายางไปส่งที่โรงรับซื้อก่อน ไม่นึกว่าหวันจะมาเอง เพราะพี่ก็ต้องมาเลือกชุดเจ้าบ่าวเหมือนกัน หวันช่วยเลือกให้พี่นะ” พิทยาพูดกับว่าที่เจ้าสาวเสียงอ่อนเสียงหวาน

โสรยามองไปยังเพื่อนที่คุยกับคนรักแล้วอดแห้งเหี่ยวในหัวใจไม่ได้ เมื่อตอนนี้เธอเหมือนถูกกันออกมาจากวงสนทนาของคนทั้งคู่ จึงตัดสินใจที่จะไม่อยู่เป็นส่วนเกิน ในเมื่อคนรักของเพื่อนมาแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ

“หวัน เดี๋ยวกลับกับพี่หมึกใช่ไหม ฉันว่าจะไปขับรถเล่นแถว ๆ นี้ดูก่อน” เธอหันไปบอกกับดาหวัน

“อ้าว แล้วไม่กลับด้วยกันหรือโซ่ มาด้วยกันนะ” ดาหวันทำสีหน้าตกใจ

“ฉันว่าพี่หมึกเขาคงไม่อยากให้แกกลับกับฉันหรอกนะหวัน ใช่ไหมพี่หมึก”

พิทยายิ้มเขิน ๆ ที่ถูกรุ่นน้องแซวเข้าให้ จึงได้แต่พยักหน้ารับ เพราะเขาก็ตั้งใจอย่างนั้นอยู่แล้ว ว่าจะมารับดาหวันกลับบ้าน แล้วอาจจะพาไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันสักมื้อ

“เอ่อ จ้าโซ่ เดี๋ยวพี่พาหวันไปส่งที่บ้านเอง” ชายหนุ่มตอบกลับเพราะคิดว่าโสรยาคงอยากเปิดโอกาสให้เขาได้อยู่กับดาหวัน

“งั้น ฉันไปนะหวัน” โสรยาโบกมือให้เพื่อนแล้วยิ้มอย่างแกน ๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวผุดขึ้นมาเป็นครั้งแรก เพราะตลอดเวลาเธอกับดาหวันเป็นเพื่อนสนิทที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่คราวนี้ดาหวันมีพิทยาส่วนเธอจึงกลายเป็นส่วนเกินที่ต้องอยู่ลำพัง จึงเดินออกไปนอกร้านอย่างเหงา ๆ

หญิงสาวหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมา เธอเปิดดูข้อความเพื่อเช็คยอดเงินในบัญชีเผื่อว่าเจ้าหน้าบัญชีใจดีโอนเงินเดือนมาให้เธอก่อนเวลา แต่ในข้อความไม่มียอดแจ้งโอนเงิน มีแต่สารพัดเบอร์จากบริษัทบัตรเครดิตทั้งหลายแหล่ที่ฝากเบอร์ติดต่อกลับไว้

ก่อนจะเข้าไปเช็คที่แอพพลิเคชั่นของธนาคารเพราะเผื่อมียอดเงินเข้าแต่ระบบไม่ได้ส่งข้อความแจ้งเข้ามา เธอเห็นเงินในบัญชีในตอนนี้มีอยู่เพียงแปดสิบเจ็ดบาท จึงปิดสมาร์ตโฟนอีกครั้งเพื่อป้องกันการติดตามทวงหนี้

โสรยาขับรถมอเตอร์ไซค์ชมวิวทิวทัศน์ไปทั่ว เพราะเธอไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว การได้ขับรถชมวิวในตัวอำเภอทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นมาก แล้วเธอก็ไปจอดรถที่ร้านอาหารริมทะเลแห่งหนึ่งเพราะรู้สึกหิว ก่อนจะตบกระเป๋าตัวเองเบา ๆ แล้วหยิบเงินสองร้อยบาทสุดท้ายในชีวิตขึ้นมา มันไม่เพียงพอที่จะเข้าไปกินในร้านหรูนี่แน่นอน เธอจึงเปลี่ยนใจไปร้านข้าวมันไก่ฝั่งตรงข้ามแทน

หลังจากกินข้าวมันไก่เสร็จ เธอจ่ายค่าข้าวมันไก่ไปสี่สิบบาทแล้วกลับขึ้นรถ พอสตาร์ทรถ เธอเพิ่งสังเกตเห็นเกย์วัดระดับน้ำมันที่ใกล้หมดเต็มที ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ชมวิวเพลินจนลืมดู หญิงสาวจึงแวะเติมน้ำมันหนึ่งร้อยบาทที่ปั๊มน้ำมัน เธอมองเงินหกสิบบาทที่เหลืออยู่ในมือก่อนจะเอาใส่กระเป๋ากางเกงยีน มือเรียวจับกระเป๋ากางเกงอีกทีว่าเงินหกสิบบาทยังมีอยู่ในนั้น ก่อนที่จะรีบขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน เพราะกลัวว่าปริมาณเงินในกระเป๋าจะลดน้อยลงอีกถ้าเธอยังไม่กลับ

งานแต่งงานเล็ก ๆ ของดาหวันจัดขึ้นอย่างอบอุ่นที่บ้านของเธอ ด้านข้างของตัวบ้านที่เป็นลานกว้างถูกจัดตกแต่งอย่างสวยงามด้วยดอกไม้สีหวาน วางโต๊ะเก้าอี้และกางเต็นท์สำหรับต้อนรับแขก มีเวทีตั้งตระหง่านอยู่ด้านในซึ่งหันหน้าออกมาทางถนนเพื่อให้แขกที่นั่งรับประทานอาหารสามารถมองเห็นพิธีการต่าง ๆ บนเวทีได้อย่างชัดเจน

โสรยาสีหน้าสดใสขึ้นกว่าวันก่อน ๆ มาก เพราะเช้านี้เธอได้รับข้อความแจ้งว่ายอดเงินในบัญชีเพิ่มจากแปดสิบเจ็ดบาทเป็นห้าหมื่นสี่พันเก้าร้อยแปดสิบเจ็ดบาท หญิงสาวรู้สึกโล่งอก แม้จะรู้ว่าเงินที่ได้มานั้นไม่พอจ่ายค่าค้างชำระบัตรเครดิตขั้นต่ำของเดือนนี้ด้วยซ้ำ แต่เงินก้อนนี้ก็เข้ามาเติมความชุ่มชื่นกับชีวิตของเธอได้สักระยะหนึ่ง

หญิงสาวอยู่เกาะติดกับเจ้าสาวตลอดเวลาตั้งแต่ช่วงเช้ามาจนกระทั่งงานเลี้ยงตอนเย็น ชุดราตรีสีครีมทองแบรนด์เนมหรูที่เธอเคยสวมมาแล้วครั้งหนึ่ง แทบไม่มีผลอะไรกับคนที่นี่ เพราะเขาเหล่าได้นั้นแต่ชมว่าเธอสวย ชุดที่เธอสวมก็สวยแปลกตา เพราะเป็นดีไซน์จากนักออกแบบชื่อดัง แต่ไม่มีใครสักคนที่รู้ว่าเธอใส่มันมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้หญิงสาวเบาใจขึ้น

เธอมองกล่องใบใหญ่ที่แขกเหรื่อมาถึงก็จะเอาซองหย่อนลงไป แล้วเข้าไปรับของชำร่วยจากน้องสาวของดาหวันและเพื่อน ๆ ของเธอที่แต่งชุดสวยนั่งรอรับอยู่ พวกเขาเขียนคำอวยลงลงในสมุดก่อนจะเดินเข้าไปในงาน