บทที่ 42 ช่วยแกะซอง

“อื้อ” ร่างบอบบางชูแขนขึ้นแล้วพลิกตัวตะแคงเมื่อได้ยินเสียงไก่ขันและนกร้องจิ๊บ ๆ ยามเช้า ก่อนจะฟาดแขนลงไปอีกฝั่งหนึ่งด้วยความลืมตัว

“โอ๊ย” คนข้าง ๆ ร้องเสียงดังเมื่อมือเล็กฟาดลงบนอกอย่างจัง จนเจ้าของมือลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ

“อ้าว คุณ มานอนห้องฉันได้ยังไงเนี่ย” โสรยากระเถิบถอยหลังเมื่อร่างใหญ่ลุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ