บทที่ 46 ต่อไปผมจะอยู่กับคุณที่นี่

“เฮ้อ ถึงสักที เหนื่อยชะมัด จะติดอะไรนักหนาก็ไม่รู้” โสรยาบ่นพึมพำถึงการจราจรอันติดขัดของเมืองหลวงขณะลงจากรถแท็กซี่หน้าคอนโดฯ แล้วเดินด้วยท่าทางอ่อนเพลียไปยังลิฟต์ ตั้งใจว่าถึงห้องแล้วจะหลับให้สมใจ เพราะวันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปสนามบินให้ทันเวลา พอถึงกรุงเทพฯ ก็เร่งรีบไปทำงานต่อ แถมงานก็ยุ่งมา...