บทที่ 47 ผยองไปเถอะ

“โอฮาโยะ! โอฮาโยะ! โอฮาโยะ!”

ร่างบอบบางขยับตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกทักทายว่าอรุณสวัสดิ์เป็นภาษาญี่ปุ่นในตอนเช้าตรู่ มือเรียวป่ายสะเปะสะปะไปยังหัวเตียงเพื่อกดปุ่มปิดเสียงน่ารำคาญนั่นแล้วตวัดผ้านวมผืนหนาออกจากตัว ก่อนจะลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก เธอคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวนุ่มมือแล้วเดินเข้าไปอาบน้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ