บทที่ 67 รอพร้อมกว่านี้

โสรยาขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ สูดกลิ่นโคโลญจน์หอมกรุ่นติดจมูกก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อรู้สึกว่าต้นตอของกลิ่นมันอยู่ใกล้เหลือเกิน เธอลืมตาขึ้นมาปะทะกับอกกำยำภายใต้เสื้อยืดแขนยาวสีขาวของคนที่ตัวเองกอดอยู่ เขายังไม่ขยับเขยื้อน

“ชิบ..มากอดเขาอีก บ้าจริง ๆ เลยไอ้โซ่” หญิงสาวว่าตัวเองขมุบขมิบพลางขยับแขน...