บทที่ 8 หลับเป็นตาย

เมื่อวันเดินทางกลับต่างจังหวัดมาถึง ดาหวันตัดสินใจพาเพื่อนกลับบ้านด้วยรถทัวร์ที่ขนส่งสายใต้ โสรยากรอกสายตามองผู้คนที่อยู่บนรถทัวร์ด้วยใจคอห่อเหี่ยว เธอควรจะได้ขึ้นเครื่องบินหรือไม่ก็ขับรถของตัวเองกลับไปบ้าน

แต่เพราะเธอไม่มีเงินจำนวนหลายพันบาทมาเติมน้ำมันหรือซื้อตั๋วเครื่องบินจึงต้องนั่งรถทัวร์แทน เนื่องจากเงินเดือนยังไม่ออกเพราะต้องลาช่วงปลายเดือนไปจนถึงต้นเดือนเพื่ออยู่ช่วยจัดงานแต่งงานของเพื่อน

หญิงสาวพยายามอ้อนวอนดาหวันให้กลับช้ากว่านี้อีกสองวันเพื่อที่เธอจะได้ขับรถมาเองหลังจากเงินเดือนออกแล้ว แต่ดาหวันกลับไม่ยอม เธอกลัวว่าจะเตรียมงานไม่ทัน โสรยาจึงจำเป็นต้องแออัดอัดเยียดอยู่ในรถปรับอากาศชั้นหนึ่ง เพราะไม่มีแม้แต่เงินค่ารถทัวร์ในตอนนี้

ดาหวันจึงจองตั๋วรถปรับอากาศชั้นหนึ่งให้เธอแทนที่จะเป็นตั๋วรถวีไอพีอย่างที่เรียกร้อง เพื่อนของเธอให้เหตุผลว่ารถปรับอากาศชั้นหนึ่งก็กลับถึงบ้านได้เหมือนกัน แถมมีห้องน้ำในรถเหมือนกับรถวีไอพี แต่ราคาต่างกันตั้งหลายร้อย ทั้งที่เบาะรถก็ใหญ่กว่าเพียงนิดเดียว และเธอกับโสรยาต่างก็รูปร่างบอบบางกันทั้งคู่ ไม่จำเป็นต้องนั่งเบาะใหญ่

เหตุผลของเพื่อนทำให้โสรยารู้สึกว่าชีวิตที่ไร้เงินทำให้ความบันเทิงใจของเธอลงจนเกือบเหลือศูนย์ในตอนนี้ แผนที่จะใส่ชุดใหม่หรูหราอลังการณ์ในงานแต่งงานก็เป็นอันว่าต้องพับเก็บ เพราะบัตรเครดิตของเธอในตอนนี้เป็นเพียงแผ่นพลาสติกไร้ประโยชน์ ไม่อาจดลบันดาลข้าวของที่ต้องการได้อย่างใจอีกต่อไป

ในเวลานี้เธอทำได้แค่นั่งพิงกระจกแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถทัวร์ที่กำลังเคลื่อนที่ออกไปอย่างช้า ๆ จากสายใต้มุ่งสู่ถนนเพชรเกษมท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟจากบ้านและห้างร้านข้างทางคอยสร้างสีสันเป็นระยะ เสียงออดแอดที่ดังอยู่ข้างตัวทำให้โสรยาหลุดออกจากห้วงภวังค์

“ทำอะไรน่ะ ไอ้หวัน” โสรยาเอ่ยคำถามแรกออกมา ตั้งแต่ขึ้นมานั่งบนรถทัวร์เธอนิ่งเงียบมาตลอด เพราะรู้สึกมึนศีรษะเนื่องจากไม่ค่อยคุ้นกับกลิ่นอับบนรถ และมีอาการเหมือนคนเมารถขึ้นมาเมื่อเห็นผู้คนมากหน้าหลายตา

“ก็ปรับเบาะรถไง ฉันจะนอนแล้ว แกก็ปรับเบาะสิไอ้โซ่ จะได้นอนสบาย” ดาหวันตอบเพื่อน โสรยาหันมองเพื่อนที่เอนกายราบลงกับเบาะที่ปรับนอนลงไป เธอเห็นเพื่อนกดปุ่มอีกปุ่มหนึ่งเบา ๆ เบาะตรงช่วงปลายเท้าก็ยกขึ้นมารองรับขาเพื่อให้นอนได้สบาย

พนักงานบนรถทัวร์เดินมาแจกผ้าห่ม น้ำ และขนม เธอเห็นดาหวันรับมาแล้วเปิดกินทันที เธอก็ทำแบบเดียวกันก่อนที่จะปรับเบาะแล้วแล้วเอนกายลงนอนแบบที่เพื่อนทำ

เธอไม่ได้นั่งรถทัวร์มานานมากแล้ว เพิ่งรู้ว่ารถทัวร์พัฒนาขึ้นมาก ตอนนี้รถปรับอากาศชั้นหนึ่งของบริษัทนี้สามารถปรับที่วางเท้าและมีหมอนรองคอให้นอนหลับสบายได้แล้ว

หญิงสาวเห็นเพื่อนนอนหลับตาพริ้มอย่างไม่มีเรื่องกังวลใด ๆ เธอจึงได้หลับตาลงบ้าง โดยไม่ได้สนใจดูจอโทรทัศน์ในรถที่กำลังเปิดภาพยนตร์ฝรั่งเรื่อง Fast7 ซึ่งเธอดูไปแล้วหลายรอบในโรงก่อนหน้านี้

โสรยาลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นครั้งที่สองของการเดินทางในครั้งนี้ ครั้งแรกเธอตื่นเพราะเขาจอดให้รับประทานอาหารที่ทางรถทัวร์จัดไว้ให้ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง และคราวนี้เธอตื่นเพราะแสงสีขาวจากภายนอกทำให้รู้สึกตัวตื่น

ดวงตาคู่สวยกระพริบถี่เมื่อตื่นมาแล้วรู้ว่าตัวเองอยู่ภายในรถทัวร์ ซึ่งมีดาหวันนอนหลับอยู่ที่เบาะติดกัน มองออกไปนอกหน้าต่างคือเส้นทางที่ออกจากตัวเมืองสุราษฏร์ธานีและกำลังมุ่งไปยังอำเภอที่เป็นบ้านของเธอ หญิงสาวถอนใจอย่างโล่งอกที่การเดินทางนับสิบชั่วโมงใกล้จะถึงเวลาสิ้นสุดเสียที

มือบางดันปุ่มปรับเบาะเพื่อให้นั่งพิงได้สบาย ๆ ทอดสายตามองไปยังวิวทิวทัศน์ข้างทาง การปรับเบาะของเธอทำให้ดาหวันรู้สึกตัวตื่นเช่นเดียวกัน หญิงสาวจึงปรับเบาะตาม แล้วหันไปหาพนักงานของรถทัวร์ที่นำผ้าเย็นมายื่นให้ ดาหวันรับผ้าเย็นมาสองผืนแล้วยื่นให้โสรยาผืนหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองจะฉีกเช็ดหน้าเช็ดตาอย่างไม่ถือสาว่าจะมีสารพัดสารเคมีที่อาจจะติดมากับน้ำหอมในผ้าเย็น และจะทำให้ผิวหน้าบอบบางของเธอระคายเคืองได้

“ถึงซะทีนะไอ้หวัน เมื่อคืนฉันหลับเป็นตายตื่นมาก็ถึงบ้านพอดีเลย เดี๋ยวโทร.บอกพ่อก่อนว่าใกล้ถึงแล้วให้ออกมารับ” โสรยาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ขึ้นมากดโทร.ออกไปหาบิดา

ดาหวันอดอมยิ้มไม่ได้เพราะเมื่อวานพอรู้ว่าไม่ได้ตั๋วรถวีไอพีอย่างที่ต้องการ โสรยาก็โวยวายแทบแย่เพราะกลัวว่าจะไม่ได้หลับบนรถบ้าง กลัวว่าห้องน้ำในรถจะสกปรกบ้าง กลัวว่าจะต้องนั่งท่าลิงไปตลอดทั้งคืนบ้าง แต่ตอนนี้กลับบอกว่าหลับเป็นตาย ก็หมายความว่าการเดินทางครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่นัก