บทที่ 93 อย่าเพิ่งใจร้อน

พันธนาขับรถไปก็ชำเลืองมองคนที่หลับคอพับคออ่อนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้โล่งใจสักทีที่ได้พาตัวกลับบ้าน ก่อนจะมองนาฬิกาซึ่งเกือบจะตีสอง พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีก ไม่รู้ว่าอาการหนักขนาดนี้จะตื่นนอนไหวไหม

คนตัวเล็กเริ่มปรือตาขึ้น ก่อนจะเอะอะโวยวาย

“จอด ๆ จอดก่อน จะลง ๆ” พันธนารีบหันมาก่อนจะขับชิดริมถนนแล้วจอดรถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ