บทที่ 94 เมาได้ก็ต้องไปทำงานได้

“ชอบไหม...หือ” เขาถามแพราะห็นคนตัวเล็กนอนนิ่งนึกว่าหลับไปแล้ว

“ชอบ..อีก..อีก” ว่าอู้อี้แล้วทำปากจู๋สีหน้ายิ้มกริ่มปรือตาขึ้นมา ดวงตานั้นเคลิ้มฝันเหมือนมีความสุขเหลือเกิน แล้วจะให้เขายับยั้งชั่งใจอยู่ได้ยังไง เมื่อความรู้สึกจากการลองเชิงเมื่อสักครู่นี้มันทำให้เขาเริ่มปั่นป่วนขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว

เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ