บทที่ 9 พิษยา

บทที่ 8

พิษยา

เหมราชรีบเลี้ยวรถเข้าที่จอด ก่อนจะหันมาให้ความสนใจหญิงสาวอีกครั้ง มันไม่ใช่เพียงแค่เสียงที่สั่นเทา แต่แววตาและท่าทางของหญิงสาวกำลังเปลี่ยนแปลง ริมฝีปากล่างจันทร์หอมถูกขบกัดเอาไว้เพื่อข่มความรู้สึก กายสาวบิดเร้าราวกับว่าสิ่งที่เผชิญมันยากเกินควบคุม มืออิ่มค่อย ๆ พยายามรั้งคอเสื้อและปลดกระดุมออกจากรังดุมทีละเม็ดด้วยมือของตัวเองที่เป็นไปอย่างอัตโนมัติ กิริยาท่าทางสร้างความฉงนงงงวยให้ชายหนุ่ม

“ทำบ้าอะไรของเธอ หยุดเดี๋ยวนี้!” จำต้องยื่นมือออกไปห้ามปรามเอาไว้ วันนี้มันวันบ้าอะไรอยู่ ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็มาแก้ผ้าต่อหน้าเขาแบบนี้ ประสาทกลับไปแล้วหรือยังไง!

“ปล่อยหอม หอมร้อน หอมทนไม่ไหว” สงครามเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างจันทร์หอมกับเหมราช หญิงสาวปัดป้ายมือเขาให้ห่างออกไป ก่อนจะเริ่มลงมือทำตามที่ใจต้องการอีกครั้ง เธอทนไม่ไหว กายนี้มันร้อนมากเกินไป หาสาเหตุของสิ่งที่เป็นอยู่ไม่ได้รู้เพียงแค่ว่ายามนี้ต้องการปลดปล่อย...

เธอกำลังมีความต้องการ...อย่างนั้นหรือ?

“ก่อนหน้านี้เธอกินอะไรเข้าไปจันทร์หอม” เสียงเครียดดุของ   เหมราชดังสะท้านขึ้น แน่นอนว่าหากใครต่อใครได้ยินคงจะพากันขยาดกลัวแต่กลับไม่ใช่กับร่างอิ่มตอนนี้

“หอมไม่รู้ หอมกิน...หอมกินแค่น้ำที่พี่กานต์เอามาให้ อื้อ...พ่อเลี้ยงหอมไม่ไหว” แววตาพร่างพรายไปด้วยความต้องที่มากล้น เธออยากปลดปล่อยเต็มทน

“แม่งเอ้ย!”

เหมราชควันออกหูเกรี้ยวโกรธจนแทบอยากฆ่าคนให้ตาย พอได้ฟังที่จันทร์หอมบอกก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้บ้าง และยิ่งท่าทางของกิจการที่พบเห็นก่อนหน้านั้นทำให้แน่ชัดว่ามันหวังจะพาผู้หญิงข้างกายเขาไปทำเรื่องใต้สะดือ วิธีนี้มันน่ารังเกียจเกินกว่าเขาจะรับได้ อีกอย่างมันเกิดขึ้นภายในไร่อิศรา ไม่มีทางให้เรื่องนี้จบลงง่าย ๆ

แต่ตอนนี้เขาต้องจัดการคนตรงหน้าก่อน

ให้ตายสิวะ!

คนโดนวางยาไม่สนอะไรแล้วในยามนี้ จันทร์หอมเดินหน้าดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองออก จนเหมราชทนดูไม่ได้ต้องหันไปคว้ามือหญิงสาวเอาไว้ แต่คนดื้อรั้นก็รั้งแต่จะถอดท่าเดียว ชายหนุ่มพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่   ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่จึงหันไปปิดประตูรถแล้วเดินดุ่ม ๆ ไปฝั่งจันทร์หอม ช้อนหญิงสาวเข้าอ้อมอก แม้จะดิ้นขลุกขลักพยศไปบ้างแต่มันก็ใช่ปัญหาของคนตัวโต

“พ่อเลี้ยงจะพาหอมไปไหนคะ?” มีแค่สายตาดุที่มองมา

ปลายทางไม่ใช่ห้องหญิงสาวแต่กลับกลายเป็นห้องของตัวเอง   เหมราชใช้มือข้างหนึ่งบิดลูกบิดเล็กน้อยก่อนจะใช้เท้ายันให้เปิดกว้าง ห้องน้ำคือจุดหมายสำคัญ

‘ว้าย!’ เสียงร้องวี้ดว้ายขึ้นเมื่อชายหนุ่มแทบจะโยนหญิงสาวลงพื้น ทว่ายังไม่ทันได้รวบรวมสติดีก็เป็นอันต้องหวีดร้องเป็นครั้งที่สอง

‘ซ่า’

เสียงน้ำไหลกระทบพื้นและตัวของจันทร์หอม ชายหนุ่มยืนเท้าสะเอวมองดูความทรมานจากกายสาว ผ่านไปสักพักราว ๆ เกือบสิบนาทีได้อาการของคนโดนยายังไม่มีที่ท่าว่าจะลดลงเลยสักนิดเดียว กลับกันสาวเจ้ากลับเรียกร้องความต้องการมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

“พ่อเลี้ยง...ทำอะไร”

“ไม่ต้องถาม อยู่นิ่ง ๆ”

“หอม...หอมเป็นอะไรไม่รู้ หอมอยากให้พ่อเลี้ยงช่วย”

“ก็ช่วยอยู่นี่ไง”

“ไม่ค่ะ...ไม่ใช่แบบนี้” กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละประโยชน์      ช่างยากเย็นแสนเข็ญ ความร้อนร่านเอ่อล้นจนปิดเอาไว้ไม่อยู่ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนมันทรมาน...

ความต้องการพวยพุ่งไม่มีหยุด เธอปรารถนาต้องการสิ่งที่มันเป็นของร่างสูงตรงหน้า และเธอก็รู้ว่าเหมราชเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังสื่ออยู่ในตอนนี้

เสื้อผ้าเปียกน้ำแนบติดไปกับเนื้อของจันทร์หอมจนอะไรต่อมิอะไรแทบจะเผยออกมา อกอิ่มโผล่พ้นบราเซียร์สีหวานลายลูกไม้ ผลพวงมาจากก่อนหน้าที่สาวเจ้าลงมือปลดเปลืองมันไปแล้วเกินครึ่ง พอยิ่งโดนน้ำทำให้เปียกยิ่งเผยออกมากกว่าเดิมมากนัก

“อดทนเอาไว้จันทร์หอม ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้” สถานการณ์แบบนี้มันเริ่มกลืนไม่เข้าคายไม่ออกสำหรับเหมราชอยู่เหมือนกัน เขาไม่อยากแตะต้องผู้หญิงคนนี้ มันผิดพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่ยอมให้มีครั้งที่สองอีก เป็นอันขาด

“ไม่ พ่อเลี้ยงช่วยได้ พ่อเลี้ยงช่วยหอมได้ หอมอยากได้พ่อเลี้ยง...”

ความกระดากอายหรือ?

เธอไม่มีมันอีกต่อไปแล้วในตอนนี้ มีเพียงแค่ความรู้สึกอยากปลดปล่อยตัวตนให้เขาได้เฉยชม อยากให้เหมราชดันกายและฝากฝังเข้ามาในตัวตนของเธอ ยามนี้มันมีเพียงความรู้สึกแบบนี้แหละที่ควบคุมอยู่

“พูดบ้าอะไรของเธอ”

“หอมร้อน ช่วยหอมด้วยนะคะ ฮึก...” ครานี้หลั่งไหลหยดน้ำตาออกมา เธอทรมานแทบขาดใจ เมื่อไรอาการเหล่านี้มันจะจางหายไปสักที เขาจะใจร้ายปล่อยให้เธอทรมานอยู่ตรงนี้หรือ...?

“อดทนไว้หอม...เธอต้องอดทนนะ” คราวนี้ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งตรงหน้าของคนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ยื่นมือไปลูบไล้ศีรษะทุยแผ่วเบา    เพื่อหวังว่าจะช่วยให้จันทร์หอมอดทนกับแรงราคะที่มันกำลังพลุ่งพล่านได้ แต่เขากลับคิดผิด

เพียงชายหนุ่มย่อตัวลงมานั่งอยู่ตรงหน้า จันทร์หอมไม่รีรอปล่อยให้ตัวเองทรมานกับสิ่งที่เป็นอยู่มากกว่านี้ เธอคว้าต้นคอของเขาเอาไว้ก่อนจะฉกเรียวปากบางประกบเข้ากับปากหยักของชายหนุ่มตัวโตโดยทันที แม้การกระทำของหญิงสาวจะดูเงอะงะแต่มันก็เป็นไปด้วยความรุ่มร้อน เหมราชพยายามผละกายถอยหนีแต่ไม่รู้ว่าทำไมยิ่งผลักแรงรัดจากจันทร์หอมยิ่งมากขึ้น หญิงสาวกำลังทำให้เขาตกหลุมที่ตัวเองพยายามปิดเอาไว้อีกครั้ง

พับผ่าสิวะ!

รสจูบแบบนี้ใครมันจะไปทนไหว! ใจที่ว่าจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนนี้อีกกลับล่มไม่เป็นท่า

ความหวานละมุนจากอุ้งปากบางเคลือบแคลงไปด้วยรสหวาบหวามจนขนกายแกร่งลุกชัน เขาเองก็เป็นชายมิใช่พระอิฐพระปูนที่เมื่อโดนกระทำแบบนี้แล้วจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร พอเป็นเช่นนั้นแล้วเหมราชก็ผลักกายสาวให้ออกห่างจากตนเองยามจันทร์หอมเผลอไผลก่อนจะพูดขึ้น

“เธอต้องการแบบนี้เองนะจันทร์หอม จากนี้จะมาเรียกร้องอะไรจากฉันไม่ได้”

สิ้นประโยคประกาศิตเหมราชจับไหล่มนทั้งสองข้างที่เปียกชุ่มของจันทร์หอมผลักดันให้ชิดไปกับผนังห้องน้ำ แล้วโรมรันด้วยเรียวปากของตัวเองในเวลาถัดมา เขาจูบกระแทกความกักขฬะลงไปจนปากบางเจ็บระบม ชายหนุ่มส่งลิ้นแกร่งเข้าไปภายในควานเอาความหอมหวานจากจันทร์หอมมากักเก็บเอาไว้เพียงคนเดียว มิอาจให้ใครได้ล้วงล้ำเข้ามา

แผ่นหลังเนียนแนบชิดลงบนเตียงกว้าง เสื้อผ้าที่เคยติดกายยามนี้หลุดลอยออกไปไกล แววตาหวานเยิ้มจ้องมองชายหนุ่มเร่งดึงรั้งปราการของตนออกก่อนนาทีต่อมาจะโน้มตัวลงมาทาบทับหญิงสาวเอาไว้ มืออิ่มของจันทร์หอมโอบล้อมลำคอแกร่ง หวังอยากได้รับสัมผัสจากเขาโดยเร็ว

“ใจเย็นเด็กน้อย”

รู้ดีว่าร่างกายจันทร์หอมต้องการ แต่เขาไม่ใช่ประเภทที่ชอบมีเซ็กส์แบบรุนแรง มันต้องค่อยเป็นค่อยไปเริ่มไปทีละสเต็ป

“ช่วยหอมทีนะคะ” สายตาเว้าวอนทว่ากลับซ่อนแรงราคะเอาไว้เต็มเปี่ยม

“เตรียมตัวรับเอาไว้ให้ดีแล้วกัน”

เวลาผลันผ่านแรงกายของชายหนุ่มและหญิงสาวยังคงเคลื่อนคล้อยเป็นจังหวะเข้าและออก เหมราชกระเสือกกระสนกายทิ่มแทงเข้าไปภายในร่องสวาทของจันทร์หอมด้วยความหนักหน่วงทุกการเคลื่อนไหว ยอมรับจากใจเลยว่าตอนนี้เขาปรารถนาสัมผัสนี้จากจันทร์หอมมากเหลือเกิน

แม้ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สองก็จริงแต่กลับเป็นครั้งแรกที่มีสติครบถ้วนรู้ตัวว่าตนเองกำลังกระทำอะไรอยู่ ไม่เหมือนครั้งแรกที่ไม่มีสติได้ไตร่ตรองหรือดื่มด่ำกับรสราคะมากนัก มาวันนี้รับรู้ได้อย่างแท้จริง

“พะ...พ่อเลี้ยง หอมอยากได้มากกว่านี้”

ความกระดากอายมันหายไปไม่หลงเหลืออยู่ในตัวของจันทร์หอม แม้เพียงนิด กลับกันเธอตั้งสู้รับกับชายหนุ่มได้ดีมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ มือบางโอบล้อมลำคอแกร่งของเหมราชเอาไว้มั่น แอ่นอกคู่ตูมรับเรียวปากร้อน ๆ จากคนเหนือร่าง ความรู้สึกเสียวซ่านและรัญจวนผลัดกันตีวนเข้ามาเป็นระลอก บ้างก็หลงระเริงและมัวเมาจนแยกไม่ออกว่าเธอรู้สึกอย่างไรกันแน่

“ฉันให้เธอได้แค่นี้จันทร์หอม” เพียงเท่านี้เขาก็ถลำเข้ามามากเกินไปแล้ว ปณิธานที่เคยตั้งเอาไว้ถูกทำลายไปไม่เหลือชิ้นดี อีกอย่างหากมากกว่านี้คนใต้ร่างจะรับไม่ไหวเอาได้

“แต่หอมต้องการพ่อเลี้ยงมากกว่านี้” ฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปมันมากโขหรืออย่างไร หญิงสาวจึงพร่ำร้องขอไม่ขาดปากแบบนี้

“ถ้ามากกว่านี้เธอจะจับไข้” ร่างกายทุกคนล้วนมีขีดจำกัดนี่ก็ผ่านมาร่วมสองชั่วโมงแต่ดูท่าแล้วฤทธิ์ยาในกายของจันทร์หอมมันยังไม่จางหายไป แน่นอนว่าหากเขากระทำมากกว่านี้ร่างกายของหญิงสาวจะทานทนไหวอยู่หรือ

“ขอร้อง...นะคะ” ร่างกายเธอมันแทบจะปริแตกออกมาเพราะความต้องการที่มากล้น หากเธอไม่ได้มากกว่านี้มีหวังคงได้ขาดใจตาย

“ถ้าป่วยขึ้นมาก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน”

สิ้นเสียงเข้มกร้าวเหมราชก็เดินหน้าทำตามที่หญิงสาวปรารถนาทันที หากเกิดป่วยขึ้นมาจะมาโทษเขาไม่ได้ ในเมื่อต้องการแบบนี้เอง   ท่อนเนื้อกลางลำตัวของชายหนุ่มที่ตั้งผงาดยามนี้มันถูกดันให้ผลุบเข้าและออกเป็นจังหวะเร็วบ้าง ช้าบ้าง ทว่าทุกการเคลื่อนไหวกลับแสนหนักหน่วง

ดวงตาคู่คมมองย้อนดูช่วงล่างของตนที่ผสานกันกับช่องทางรักของจันทร์หอม มังกรใหญ่เคียงกายกำลังถูกดูดกลืนหายเข้าไปภายใน เหมราชจับเอวคอดไว้มั่นลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอและเร่งกระแทกตัวตนให้เร็วมากขึ้นไปอีกเมื่อเขาใกล้จะถึงฝั่งฝัน ด้านของจันทร์หอมก็แอ่นตัวรับตัวตนของชายหนุ่มเข้ามาทั้งหมด

สิ่งที่รู้สึกยามนี้ราวกับว่าในท้องกำลังมีผีเสื้อนับพันบินว่อนอยู่ภายในท้อง ความต้องการของเธอมันยากจะจางหาย มือไขว่คว้าร่างสูงเอาไว้ เหมราชโน้มตัวลงมาดูดดื่มที่เต้าอิ่มทั้งสองข้างจนเปียกชื้น ก่อนจะใช้ปลายจมูกโด่งสันไล่เลี่ยสูดดมซุกไซร้ที่ลำคอไปเรื่อยจนถึงปากอิ่มของหญิงสาว ขบเม้นทั้งบนและล่างจนแทบบวมเจ่อ ต่างฝ่ายต่างหลงระเริงและล่องลอยไปกับห้วงพิศวาสที่ถูกสรรสร้างขึ้น

และในนาทีต่อมาก็แตกระส่ำจับมือกันตะเกียดตะกายแตะ   ขอบฟ้า...

ช่วงเวลาความรัญจวนและซ่านกระสันผ่านพ้นไปหลังจากกัดกินช่วงเวลายาวนาน คนที่โดนฤทธิ์ยาตอนนี้สิ้นฤทธิ์และผล็อยไปด้วยความอ่อนเพลีย ผิดกลับคนที่แก้ยาให้หญิงสาวกลับมิได้หลับใหลแต่กำลังพูดคุยเสียงดุดันผ่านโทรศัพท์ราคาแพง

“ไปตามตัวมันมาให้ได้ หาให้เจอว่ามันอยู่ที่ไหน”

“ได้ครับ” คนปลายสายไม่ใช่ใครนอกจากศุภชัย “แต่พ่อเลี้ยง    จะไม่บอกผมจริง ๆ หรือครับว่าต้องการตัวมันเรื่องอะไร”

“กูหรือมึงที่เป็นนายไอ้ชัย”

“ขอโทษครับ ก็ผมอยากรู้เพราะมันออกดูแปลก ๆ นิดหน่อย”

“เสือก! ทำตามที่กูบอกก็พอ แค่นี้แหละ”

“คร้าบ” เจ้านายหนุ่มตัดสายไปแล้วแต่ศุภชัยยังคงเคลือบแคลงใจไม่หายกับสิ่งที่เหมราชให้ทำ ก็ใครมันจะไม่สงสัยในเมื่ออยู่ ๆ ก็ให้ตนไปตามจับตัวกิจการมาให้ได้ แถมเหตุผลก็ยังไม่บอกให้รู้อีก จะถามก็หาว่าเสือก เฮ้อ! เกิดเป็นไอ้ชัยนี่มันลำบากจริง ๆ เว้ย

ฟากฝั่งของเจ้าของไร่กาแฟหลังจากตัดสายจากลูกน้องคนสนิทไปแล้ว สายตาจึงได้เหลียวมองดูคนที่หลับใหลอยู่ข้างกาย เขาทำให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกแต่สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ มือหนาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอยากลวก ๆ ขัดใจกับการกระทำของตัวเองอย่างที่สุด รู้สึกว่าอะไรหลาย ๆ อย่างมันชักจะยากขึ้นทุกวัน

ไหนจะเรื่องของวาดดาวที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขให้เสร็จสิ้น แล้วยังมาเรื่องของจันทร์หอมอีก ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่...หลายสิ่งพันกัน อิรุงตุงนังจนปวดหัว

สายตาคมเข้มทอดมองจันทร์หอมเมื่อเห็นความผิดปกติบางอย่างใบหน้านวลอิ่มส่ายไปมา มือหนาจึงยื่นออกไปสัมผัสหน้าผากมนแผ่วเบา จนต้องชักมือออกเพราะมันร้อนราวกับมีใครมาสุมไฟไว้ เขาคิดไว้แล้วว่าเพลิงร้อนก่อนหน้ามันอาจทำให้หญิงสาวจับไข้แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วอะไรปานนี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีภูมิคุ้มกันเลยหรืออย่างไร

“เธอกำลังหางานให้ฉันจันทร์หอม” จำต้องสลัดผ้าห่มออกแล้วเดินโทง ๆ คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวสอบของตนเองก่อนสาวเท้าไปภายในห้องน้ำคว้าผ้าพร้อมกะละมังใบน้อยมาเช็ดตัวให้คนป่วย

ครั้นเดินกลับมาหลังจากหายเข้าไปในห้องน้ำได้ไม่นาน แววตาใคร่สังเกตเห็นใบหน้าของคนหลับใหลยามนี้ส่ายไปมาราวกับว่ากำลังฝันร้ายอยู่ เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดผายไปทั่วดวงหน้า เหมราชเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปดูอาการจันทร์หอมแทบจะทันทีแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมหาเสื้อตัวใหญ่มาสวมใส่   เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กายสาว

“จันทร์หอม...จันทร์หอม” เขาแตะลงเบา ๆ บนแขนหญิงสาว  หลังเช็ดตัวและสวมเสื้อให้เรียบร้อยแล้ว เหมราชหวังเรียกคืนสติแต่มัน    ไม่เป็นผล หนำซ้ำยังพึมพำบางอย่างออกมา

“แม่จ๋า...พ่อจ๋า หอมคิดถึง...”

จันทร์หอมร่ำร้องหาคนที่รักหยดน้ำตากลิ้งไหลอกมาจากหางตา ทั้งสองข้าง เธอเจ็บปวดหัวใจทุกครั้งเวลาที่คิดถึงพวกท่าน อยากจะคว้ามือกอดเอาไว้ แต่กลับทำไม่ได้เลย เธอทำตามสิ่งที่ใจเฝ้าปรารถนาไม่ได้ ก็แค่อยากกอดพ่อและแม่ของตัวเอง เหตุใดฟ้าจึงได้ใจร้ายมากขนาดนี้

แว่วเสียงแสนแผ่วเบาเหมราชพอจับใจความได้ว่าจันทร์หอม    คร่ำครวญถึงใครอยู่ หัวใจดวงหนากระตุกวาบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่อาจรู้เหตุผลว่าเพราะอะไรและสิ่งที่รู้มาจากจันทร์หอมมีเพียงไม่มาก หญิงสาวคงคิดถึงบิดาและมารดาที่จากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน ครั้งนั้นเจ้าตัว มีอายุเพียงสิบสองปีแต่ก็ต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดไปเสียแล้ว...

“จันทร์หอมตื่นขึ้นมากินยาก่อน” ดีที่ในบ้านหลังนี้พอมียาแก้ไข้อยู่บ้าง จึงได้สะกิดและเรียกขานเบา ๆ ให้ตื่นมากินยา

“หอมอยากไปหาพ่อกับแม่จังเลยค่ะ หอมคิดถึง...ฮึก” หญิงสาวยังคงไม่ได้ยินเสียงเรียกของชายหนุ่ม เธอยังคงพร่ำเพ้อถึงบุคคลอันเป็นที่รักอยู่ พร้อมเสียงร้องไห้ที่เริ่มดังขึ้น

“...” แค่จันทร์หอมพูดว่าอยากไปหาบิดากับมารดาหัวใจของ   เหมราชมันกลับเต้นผิดแปลก และเขาก็ไม่มีทางให้หญิงสาวได้ไปหาพ่อกับแม่เจ้าหล่อนแน่นอนถ้าเขาไม่อนุญาต!

“ขอหอมไปอยู่ด้วยนะคะ...”

ให้ตายเถอะ!

เหมราชเกลียดคำพูดของจันทร์หอมตอนนี้มากที่สุด อยู่ ๆ จะมาพูดว่าอยากไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่บนโลกได้อย่างไร! ถึงจะไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่เขาก็ไม่ประสงค์ให้ใครจากไป ไม่ว่าใครก็ตาม

“ตื่นขึ้นมาจันทร์หอม ฉันสั่งให้เธอตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้”