บทที่ 2 2

ตอนที่ 12

หลายวันต่อมา

@โรงเรียนนานาชาติxxx

“น้ำขิงอยากกินอะไรเลือกเลยนะเดี๋ยวเราจ่ายให้เอง” วกวนเอ่ยปากบอกน้ำขิงเสียงหวานขณะที่เดินออกมาที่ตลาดหลังโรงเรียนพร้อมกันโดยที่มีชะเอมเพื่อนอีกคนเดินมาด้วย

“ทำไมจ่ายให้แค่น้ำขิงคนเดียวไม่เห็นจ่ายให้เราบ้างเลย” ชะเอมทักท้วงขึ้น

“เธอมีตังค์ก็จ่ายเองสิ” วกวนตอบ

“แต่น้ำขิงก็มีตังค์เหมือนกัน” ชะเอมตอบกลับ “ถ้าเธอไม่ซื้อให้เรา...เราจะฟ้องพี่ชายน้ำขิงว่าเธอจีบน้ำขิง” 

“พี่ชายของน้ำขิงอยู่ต่างประเทศมาไม่ได้...นั่น...สตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาล...น้ำขิงอยากกินสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลไหมเดี๋ยวเราซื้อให้” วกวนหันไปส่งยิ้มหวานให้น้ำขิงจนตาหยี

“อืม..เราขอ 1 ไม้นะ” น้ำขิงตอบ

“วกวนซื้อให้เราด้วยสิเราก็อยากกินเหมือนกัน”

“เธอมีตังค์ก็ซื้อกินเองสิ”

“ก็เธอซื้อให้น้ำขิงเราก็อยากได้บ้าง”

“วกวนซื้อให้ชะเอมด้วยได้ไหม” น้ำขิงหันไปพูดกับวกวน

“ได้คร้าบบบบ” วกวนลากเสียงยาวพลางกระพริบตาปริบๆมองใบหน้าจิ้มลิ้มของน้ำขิงตาหวานเยิ้ม

“เราเอาสตรอว์เบอร์รี่ห้าไม้เลย” ชะเอมพูดขึ้นทำให้วกวนที่กำลังส่งสายตาหวานเยิ้มให้น้ำขิงอยู่ต้องหันกลับไปมองแรงใส่ชะเอม

“เธอกินเยอะไปนะชะเอม” วกวนว่าให้ชะเอมเสียงแข็งต่างจากที่พูดกับน้ำขิงอย่างสิ้นเชิง

“เราจะเอากลับไปฝากพ่อกับแม่และก็พี่ชายเราด้วย”

“ทำไมเธอไม่ซื้อเอง”

“เธอรวยไม่ใช่เหรอวกวนแค่สตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้แค่นี้ทำเป็นงกไปได้”

“ก็เราอยากซื้อให้แค่น้ำขิงคนเดียวไม่ได้อยากซื้อให้เธอ”

“ชะเอมเดี๋ยวเราซื้อให้” น้ำขิงพูดแทรกขึ้น

“เดี๋ยวเราจัดการให้เองน้ำขิงไม่ต้องจ่ายหรอกยืนรอเราตรงนี้แป๊บนึงนะน้ำขิงเดี๋ยวเราไปซื้อมาให้” พูดจบวกวนจึงรีบเดินตรงมาที่ร้านขายสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลทันทีโดยที่มีชะเอมเดินตามหลังวกวนมาติดๆ

“ป้า..หมดนี่เท่าไหร่ครับ” วกวนเอ่ยถามแม่ค้าวัยกลางคนที่กำลังจัดเรียงสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลอยู่นับยี่สิบไม้

“สองพันจ้ะ” แม่ค้าตอบ

“เอาไม้หนึ่งครับ”

“โว้ย...เราก็นึกว่าจะเหมาหมด” ชะเอมกลอกตามองบนใส่วกวนอย่างนึกหมั่นไส้

“ล้อเล่นครับเหมาหมดนี้เลยครับ” หลังจากที่ซื้อสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลเสร็จวกวนที่เดินผ่านร้านน้ำผลไม้ปั่นจึงแวะเข้าไปซื้อน้ำมาไว้ให้น้ำขิงไว้ดื่มแก้กระหายด้วย

“ลุง..น้ำแตงโมปั่นเท่าไหร่ครับ” วกวนเอ่ยถามพ่อค้าวัยกลางคน

“50 บาทลูก” พ่อค้าวัยกลางคนตอบพลางตักน้ำแข็งใส่เครื่องปั่นเตรียมจะปั่นน้ำแตงโมปั่นให้วกวน

“ไม่เอาหรอกขายแพงเกิน” พูดจบวกวนจึงเดินตรงไปหาน้ำขิงทันที

“ไอ้เด็กเวรมึงไม่รอให้กูปั่นเสร็จก่อนเลยล่ะมึงค่อยบอก” พ่อค้าวัยกลางคนตะโกนต่อว่าตามหลังวกวน

“รอนานไหมน้ำขิง” วกวนยื่นสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลให้น้ำขิงด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“ขอบคุณนะวกวน”

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณให้เราไปเล่นกับเธอที่บ้านแทนได้ไหม”

“เราก็อยากให้เธอไปเล่นที่บ้านของเรานะแต่..” ยังไม่ทันที่น้ำขิงจะได้พูดจบวกวนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“พี่ชายเธอไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ”

“ปกติแล้วที่บ้านเราไม่ให้คนนอกเข้าไปน่ะ”

“งั้นวันเสาร์นี้ไปดูหนังกันไหมเดี๋ยวเราไปรับเธอเอง”

“เราไม่รับปากนะว่าจะได้ไปรึเปล่าเราต้องทักไปบอกพี่ชายเราก่อน”

5 เดือนต่อมา

@อเมริกา

“วันนี้มีแหม่มมาให้กระแทกฟรีๆสามคน” อชิเดินเข้ามาหาไฟและพนาที่นั่งคุยงานกันอยู่ภายในห้องรับแขกวีไอพีของคลับหรู

“ขอทำงานก่อนอีกสามสิบนาทีค่อยเรียกขึ้นมา” พนาเอ่ยบอกเพื่อนรักพลางนั่งทำงานของตัวเองไปด้วย

30 นาทีผ่านไป

“อะ…อ๊ะ..ระ..แรงเกินอ๊าส์..อื้อ!” เอมี่สาวฝรั่งผมบอนด์ส่งเสียงร้องครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ปึก ปึก ปึก อชิเร่งขยับสะโพกสอบอัดกระแทกกระทั้นเข้ามาจนสุดความยาวของมัน ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของนีน่าหญิงสาวผมบอนด์อีกคน

“อ๊ะ..อ๊ะ” พนาสอดนิ้วยาวเข้ามาในร่องสวาทเปียกแฉะของนีน่าถี่ๆในขณะที่สะโพกสอบยังคงอัดกระแทกแรงกายเข้าใส่ร่องสวาทของนาตาลีสาวฝรั่งตาสีฟ้าอีกคนที่นอนโค้งบั้นท้ายงอนงามให้พนากระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!

“อ๊าส์~ เสียวจังค่ะ” นาตาลีส่งเสียงครางออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อโดนพนากระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่องสวาทเปียกแฉะของเธออย่างบ้าคลั่ง สะโพกสอบเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นให้เร็วขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการกระตุกเกร็งของหญิงสาว

“อ๊าสสสส/อ๊ายยยย/อ๊าสสสส/อ๊ายยยย/อ๊ายยยย” ทั้งห้าคนปลดปล่อยห้วงอารมณ์ความสุขออกมาพร้อมกันเมื่อแตะถึงขอบสวรรค์

“ไอ้ไฟ...ไม่เอาหน่อยเหรอ” อชิเอ่ยถามไฟที่เอาแต่นั่งจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองโดยที่บนหน้าจอมีรูปถ่ายของน้ำขิงที่เธอเอาโทรศัพท์ของเขาไปเซลฟี่นับร้อยรูป

“แต่งวันไหนบอกด้วย” อชิเอ่ยแซวเพื่อนรักติดตลก

“หึ” พนาหัวเราะในลำคอก่อนจะดึงแก่นกายใหญ่ออกจากร่องสวาทของนาตาลี แก่นกายใหญ่ของพนาจ่อลงที่ร่องสวาทเปียกแฉะของเอมี่มือหนาบีบเคล้นหน้าอกใหญ่อย่างแรงริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากบางพลางสอดลิ้นร้อนเกี่ยวพันกับลิ้นของหญิงสาวอย่างเร้าร้อน

“ไม่แจมหน่อยเหรอไอ้ไฟ” อชิเอ่ยถามเพื่อนรักอีกครั้ง

“ไม่ล่ะ” ไฟตอบ

“ทำไมวะ..จะบอกว่าไม่มีถุงยางเหรอ”

“กูสัญญากับน้ำขิงเอาไว้ว่าจะไม่มีใคร”

“อยู่ๆก็เป็นคนดีขึ้นมา” อชิเอ่ยแซวเพื่อนรักติดตลกก่อนจะหันไปสนใจหน้าอกใหญ่ของนาตาลี

1 ปี ต่อมา

“อ้ะ!..พี่ชาย” น้ำขิงสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อโดนพี่ชายโผล่เข้ามาสวมกอดเธอไว้จากด้านหลังโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว

“ตกใจทำไม..ฉันมาหาไม่ได้หรือไง..กลับมากี่ครั้งเธอก็ยังตุ้ยนุ้ยเหมือนเดิมเลยนะ” ไฟเอ่ยแซวน้องสาวอย่างนึกเอ็นดูในความเจ้าเนื้อของเธอ

“พี่ชายมาได้ยังไงคะ”

“ถามโง่ๆพ่ายเรือมามั้ง” จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอขาวผ่องของน้องสาวอย่างหลงใหล “ฉันข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเธอทุกๆสามเดือนขนาดนี้จะไม่มีรางวัลให้ฉันหน่อยเหรอ”

“จะมาไม่เห็นบอกน้องก่อนเลยน้องจะได้ไปรับ..ต่อไปอย่ามาหาน้องบ่อยได้ไหมคะ”

“ทำไม”

“น้องไม่อยากร้องไห้ตอนที่พี่ชายกลับไป”

“ถ้าคิดถึงฉันขนาดนั้น..ปิดเทอมรอบนี้ขอแม่มาอยู่กับฉันสิ...ปิดเทอมรอบที่แล้วเธอก็ไม่ยอมมา”

“น้องไม่ชอบนั่งเครื่องนานๆ”

“งั้นก็เดินเท้าข้ามมหาสมุทรมา”

“พี่ชาย...~” น้ำขิงทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่พี่ชาย

“งานที่นู่นยุ่งมากต่อไปฉันคงจะมาหาเธอบ่อยๆไม่ได้”

“ค่ะ”

“คงกลับมาอีกทีตอนเธออายุ 18 เลย” 

“ทำหน้าแบบนั้นคิดถึงฉันมากเหรอ” น้ำขิงพยักหน้ารับขอบตาเริ่มแดงก่ำ

“ที่โรงเรียนมีผู้ชายมายุ่งด้วยรึเปล่า” น้ำขิงส่ายหน้าพัลวัน

“มีแค่วกวนที่เป็นเพื่อนของน้องค่ะ”

“ไอ้เด็กหน้ามึนกะลาครอบหัวนั้นใครตัดผมให้มัน”

“ไม่กะลาสักหน่อย..ทรงผมวกวนออกจะน่ารัก”

“ฉันยอมให้เธอคบหากับมันได้ในฐานะเพื่อนฉันอนุญาตแค่มันคนเดียวที่จะเป็นเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวของเธอ”

“ขอบคุณค่ะ”

ตอนที่ 13

“แต่ฉันเกลียดทรงผมมัน”

“คิคิ..งั้นกลับมารอบหน้าพี่ชายก็ตัดผมให้วกวนเองเลยสิคะ” น้ำขิงเอามือป้องปากหัวเราะเบาๆ

“แค่เห็นหน้ามันฉันก็หงุดหงิดแล้วหน้าโคตรวอนตีน”

“พี่ชายพูดไม่เพราะเลย” น้ำขิงใช้มือเล็กของตัวเองป้องปากพี่ชาย

“ฉันซอฟท์ที่สุดแล้วเวลาอยู่กับเธอ” จมูกโด่งกดจูบลงบนเส้นผมดำขลับของน้องสาวพลางสูดดมกลิ่นหอมที่คุ้นเคยเข้าปอดฟอดใหญ่

4 ปีต่อมา

 08 : 00 น.

“แฮปปีเบิร์ดเดย์น้องน้ำขิงของแม่..ตอนนี้หนูก็อายุครบ 18 ปีแล้วนะหนูโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วแม่ก็ขอให้หนูเป็นเด็กดีแบบนี้ตลอดไปนะลูกนะ” พริบพราวอวยพรวันเกิดอายุครบ 18 ปี ให้กับลูกสาวบุญธรรมด้วยความรักและความเอ็นดู

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” น้ำขิงสวมกอดผู้เป็นมารดาบุญธรรมเต็มรัก

“นี่ของขวัญจากพ่อ” คิมหันต์ยื่นกุญแจรถยุโรปคันหรูให้กับลูกสาวบุญธรรม

“ให้รถหนูเหรอคะคุณพ่อ” เด็กสาวยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ

“เสียดายถ้าไอ้พี่ชายตัวดีของหนูอยู่ด้วยพ่อจะได้ให้มันมาสอนขับรถให้หนู”

“ตาไฟจะกลับมาวันไหนคะลูกได้บอกไว้รึเปล่า” พริบพราวเอ่ยถามสามีที่นั่งทานมื้อเช้าอยู่

“เห็นเอดบอกว่าเดือนหน้านะ” คิมหันต์ตอบ

“ตาไฟไม่ได้เจอลูกสาวเราตั้ง 4 ปี จะยังจำน้องได้ไหมน่ะ” พริบพราวพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำขิงที่นั่งทานขนมเค้กอยู่ข้างๆผู้เป็นมารดาบุญธรรมได้แต่นั่งนิ่งเงียบเพราะไฟเล่นหายไปไม่ติดต่อเธอหลายเดือนแล้วจะมีก็แค่เอดมือขวาคนสนิทของไฟที่โทรมาอัปเดตความเคลื่อนไหวของไฟให้น้ำขิงฟังทุกๆอาทิตย์

ตกดึก

02 : 02 น.

น้ำขิงเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์หรูในช่วงดึกหลังจากที่ไปสังสรรค์วันเกิดอายุครบ 18 ปีกับบรรดาเพื่อนๆของเธอ

“ไปไหนมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นในมุมมืดน้ำขิงหันไปมองตามเสียงนั้นจึงปรากฏเงาดำของผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา

“ถามว่าไปไหนมา” น้ำเสียงดุดันของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง

“นั่น...พี่ชายเหรอคะ” น้ำขิงเอ่ยถามชายหนุ่มในความมืด

“ใครอนุญาตให้ไปคลับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้ามาหาเด็กสาวด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

“พี่ชาย” น้ำขิงที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาราวกับฟ้าประทานของพี่ชายที่เดินออกมาจากความมืดจึงโผล่เข้ากอดเขาเต็มรักด้วยความดีใจนานหลายเดือนแล้วที่เขาไม่ได้ติดต่อมาหาเธอเลย

“ใครบอกให้ไปเที่ยวคลับ” ไฟจ้องมองใบหน้าสวยหวานของน้องสาวเขม็ง

“พี่ชาย~ทำไมไม่ติดต่อน้องกลับมาบ้างเลยคะรู้ไหมว่าน้องคิดถึงพี่ชาย” 

“ฉันยุ่งมากรีบเคลียร์งานให้เสร็จจะได้มาอยู่กับเธอ”

“ถ้ายุ่งมากก็น่าจะบอกน้องก่อนนะคะไม่ใช่เล่นหายไปแบบนี้” น้ำขิงทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายพลางใช้กำปั้นเล็กทุบลงที่แผงอกแกร่งของพี่ชาย

“หึ..โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วดูเปรี้ยวนะ” ดวงตาคมกริบไล้สายตามองเรือนร่างอรชรในชุดสายเดี่ยวสีดำรัดรูปของน้องสาวอย่างพินิจพิจารณามือหนาลูบวนริมฝีปากอวบอิ่มของน้องสาวก่อนจะอุ้มน้ำขิงขึ้นในท่าเจ้าสาวเดินขึ้นไปบนชั้นสองของคฤหาสน์ทันที