บทที่ 121

ผมมองไปตามโต๊ะอาหาร แล้วก็เห็นซินเธียฟุบเอนไปทางซ้าย ศีรษะพิงอยู่บนไหล่เหมือนกับว่าเธอเผลอหลับไปกลางประโยค แก้วน้ำของเธอแตกกระจายอยู่บนพื้น

“แม่ครับ” ไมเคิลถามพลางลุกขึ้นกึ่งยืนกึ่งนั่ง “แม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เธอไม่ตอบ “คุณย่าครับ” ดาไรอัสเรียก น้ำเสียงของเขาแหลมและร้อนรน

ผมพรวดออกจากเก้าอี้ในช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ