บทที่ 122

ฉันไม่ได้เปิดไฟ ฉันพยายามเดินไปยังเก้าอี้ของตัวเอง เพียงเพื่อจะนั่งลงและหายใจ แต่ขาของฉันกลับอ่อนแรงไปหมด ฉันทิ้งตัวทรุดลงบนพรมกลางห้อง ดึงเข่าเข้ามาชิดอก เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอไม่ใช่เสียงร้องไห้ธรรมดา แต่มันคือเสียงโหยหวน มันฟังดูน่าเกลียดและดิบเถื่อน เป็นเสียงแห่งความหวาดผวา เมื่อไม่มีซินเธีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ