บทที่ 125

"ฉันขอโทษนะ เคนซี่" ผมเอ่ย มันฟังดูอ่อนแอและไม่พอ แต่ก็เป็นคำที่ดีที่สุดที่ผมมีแล้ว เธอวางหนังสือลง ใช้นิ้วคั่นหน้าเอาไว้ เธอมองผมด้วยสีหน้าระแวดระวัง "ขอโทษเรื่องอะไร ดาเรียส เรื่องที่บอกว่าฉันไม่ปลอดภัยพอเหรอ หรือเรื่องที่ว่างานของฉันมันไร้สาระ"

"ทุกเรื่อง" ผมยอมรับ พลางลูบมือไปตามแนวสันกราม "เรื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ