บทที่ 17 จากนี้ไปจะไม่ใช่แค่นั้นอีกแล้ว

“ผม... รู้จักงานของคุณอบเชยครับ”

“งานของเชย?”

“ครับ”

“คุณเคยเห็นหรือคะ”

“ผมมีหลายภาพ”

คราวนี้ดวงตาสวยหวานของอบเชยเบิกกว้าง รอยยิ้มระบายบนใบหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะหล่อนไม่เคยได้พบกับผู้ซื้อผลงานมาก่อน เพราะขายผ่านแกลเลอรี รู้เพียงว่าแต่ละภาพขายให้ใคร แต่ไม่เคยได้พูดคุย และที่เขาบอกว่ามีหลา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ