บทที่ 22 อยากให้เขาเสียดายไหม

เตชน์สบตาตรง ๆ กับดวงตาไม่แน่ใจของอบเชย แวบหนึ่งเขาอยากถลาข้ามโต๊ะไปดึงร่างแบบบางนั้นมากอดไว้แน่น หนึ่งปีที่ผ่านมา เขมกรทำอะไรกับหล่อนบ้าง ทำไมอบเชยถึงคิดว่าตัวเองไม่มีค่า ทั้งที่หล่อนมีคุณค่ากับเขาเหลือเกิน

“คุณกำลังมองหนึ่งปีของตัวเองเหมือนมันไม่มีค่า เพราะคิดว่าเป็นคนเลือกทิ้งเอง ผมแค่บอกว่า ไม่...