บทที่ 32 ข้อเสนอยังอยู่ไหม?

“เข้ามาก่อนสิครับ ข้างนอกเงียบจนผมรู้สึกเหมือนว่า กำลังยืนอยู่ในป่าช้า”

มุมปากของอบเชยขยับนิดหนึ่ง น่าแปลกที่ประโยคธรรมดาผสมมุกฝืด ๆ นั้น ทำให้ความตึงที่เกาะอยู่ตรงบ่ามาตลอดทางคลายลงเล็กน้อย

“สำนักงานทนายตอนสี่ทุ่มก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกต่างจากป่าช้าเท่าไรนะคะ”

“ถ้าคุณพูดแบบนี้ต่อหน้าพนักงานผม พรุ่...