บทที่ 42 สมน้ำหน้าถ้าจะเสียดาย

“เชย”

เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้อบเชยที่กำลังพูดคุยกับนักสะสมชาวต่างชาติต้องหันกลับไปมอง รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก่อนกลับมายิ้มปกติแบบคนจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างดีเยี่ยม

“คุณเขม”

เขมกรหยุดยืนตรงหน้า สายตาเขาไล่ผ่านชุดราตรีที่หล่อนสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนกลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ