บทที่ 44 เพราะปากกับใจไม่ตรงกัน

ระเบียงพักผ่อนด้านนอกเงียบกว่าห้องจัดเลี้ยงมาก ลมกลางคืนพัดผ่านสวนแนวตั้งที่ประดับอยู่ริมผนัง อบเชยยืนอยู่ใกล้ราวกระจก ในมือถือแก้วน้ำเปล่า ใบหน้าหันออกไปมองแสงไฟของกรุงเทพฯ

“เชย”

“คุณเขม”

เขมกรเดินเข้ามาหยุดห่างเพียงสองก้าว

“ผมหาคุณอยู่”

“มีอะไรหรือคะ”

คำถามนั้นทำให้เขาชะงักไปนิดหนึ่ง เมื่อก่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ