บทที่ 6 ความต้องการ กับ ความรัก
คำถามนั้นทำให้เขมกรเงยหน้า หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าเขา
“เชยล้อเล่นค่ะ คุณไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นก็ได้”
“ผมไม่ได้เตรียมของไว้”
“ไม่เป็นไรค่ะ เชยไม่ได้อยากได้อะไร”
หล่อนบอกว่าไม่เป็นไรอีกแล้ว คำเดิมที่ใช้ได้กับทุกเรื่อง เขมกรไม่รู้ว่าหล่อนไม่เป็นไรจริง ๆ หรือเพียงฝึกพูดจนชำนาญ
“คุณอยากได้อะไร”
อบเชยมองเขาอย่างประหลาดใจ
“คะ?”
“ของขวัญครบรอบ คุณอยากได้อะไร”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“บอกมาเถอะ”
หญิงสาวลังเล ก่อนจะวางช้อนลง
“ถ้าเชยขอ คุณจะให้จริงหรือคะ”
“ถ้าไม่เกินความสามารถ”
สิ่งที่เขมกรนึกถึงคือเครื่องประดับ รถยนต์ หรือการเดินทางไปพักผ่อนต่างประเทศ แต่คำตอบของอบเชยกลับแตกต่างจากสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด
“พรุ่งนี้คุณหยุดงานสักครึ่งวันได้ไหมคะ”
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
“ทำไม”
“เชยอยากให้คุณไปที่หนึ่งด้วยกัน”
“ที่ไหน”
“ไว้ไปถึงแล้วเชยค่อยบอกได้ไหมคะ”
“พรุ่งนี้ผมมีนัด”
เขามีนัดกับเตชน์ตอน 10 นาฬิกา เรื่องตรวจทานเอกสารหย่าให้รัดกุมและถูกต้องที่สุด และจะไปพบรินรดาหลังจากนั้น
“เลื่อนไม่ได้หรือคะ”
เสียงของหล่อนยังคงอ่อนโยน แต่ความหวังในดวงตาสุกใสทำให้เขมกรไม่อาจตอบปฏิเสธได้ทันที
“นัดกี่โมง”
“ช่วงเย็นก็ได้ค่ะ ใช้เวลาไม่นาน”
“ผมจะดูตารางก่อน”
อบเชยยิ้มอีกครั้ง
“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”
สถานที่ซึ่งหล่อนอยากพาเขาไป คือห้องจัดแสดงงานแห่งหนึ่งซึ่งกำลังจัดนิทรรศการรวมผลงานเก่าของศิลปินไทยร่วมสมัย หนึ่งในนั้นมีภาพของหล่อนรวมอยู่ด้วย
อบเชยไม่ได้คิดหวังให้เขมกรเข้าใจศิลปะในทันที เพียงอยากให้เขาเห็นชีวิตของหล่อนสักครั้ง อยากยืนอยู่ข้างเขาหน้าภาพซึ่งหล่อนวาดเองก่อนจะแต่งงาน และเล่าให้ฟังว่าเส้นสีแต่ละเส้นเกิดจากอะไร
ตลอดหนึ่งปี หล่อนพยายามก้าวเข้าไปในโลกของเขา เรียนรู้เรื่องธุรกิจ อ่านข่าวเศรษฐกิจ และจดจำชื่อหุ้นส่วนทุกคน
วันครบรอบนี้ หล่อนจึงอยากให้เขาเดินเข้ามาในโลกของหล่อนบ้าง เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
รอยยิ้มดีใจของอบเชย ส่งผลให้ใจของเขมกรสั่นน้อย ๆ เขามองใบหน้าอ่อนโยนนั้น โดยที่หล่อนไม่รู้เลยว่า พรุ่งนี้ช่วงบ่ายเมื่อเขายื่นใบหย่าให้ นัดช่วงเย็นคงไม่มีทางเกิดขึ้น
หลังอาหารค่ำ อบเชยเดินขึ้นห้องพร้อมสามี ขณะเขากำลังถอดเสื้อผ้า หล่อนมองเขาผ่านกระจก
“วันนี้เหนื่อยมากหรือคะ”
“นิดหน่อย”
“เชยนวดให้ไหม”
“ไม่ต้อง”
เขาปฏิเสธตามความเคยชิน ก่อนจะเห็นความผิดหวังผ่านใบหน้าของหล่อนเพียงวูบเดียว
“ถ้าคุณอยากทำก็ตามใจ”
อบเชยหันกลับมาทันที
“คุณไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวเชยเตรียมน้ำมันไว้ให้”
“อืม”
ชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำ เมื่อประตูปิดลง อบเชยจึงถอนหายใจยาว
หญิงสาวเดินไปเปิดลิ้นชัก หยิบชุดนอนตัวใหม่ออกมา ชุดผ้าไหมสีอ่อนที่หล่อนเลือกไว้นานหลายสัปดาห์ ไม่หวือหวาจนผิดจากบุคลิก แต่ก็อ่อนหวานมากพอสำหรับคืนครบรอบแต่งงาน
ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเขมกรไม่เคยมีปัญหาในเรื่องบนเตียง เขาไม่ใช่ผู้ชายอ่อนโยนด้วยถ้อยคำ แต่ทุกครั้งที่สัมผัส เขาทำให้หล่อนรู้สึกว่าตนเองยังเป็นผู้หญิงที่เขาต้องการ
อบเชยจึงใช้ความใกล้ชิดทางร่างกายเป็นหลักฐานปลอบใจตัวเองมาโดยตลอด
‘ผู้ชายจะไม่ปรารถนาผู้หญิง ที่ไม่มีความรู้สึกให้เลย’ อย่างน้อยหล่อนก็เชื่อเช่นนั้น
เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก เขมกรเดินออกมาพร้อมเสื้อคลุมสีเข้ม เส้นผมยังเปียกชื้นเล็กน้อย หญิงสาวมองสามีของตัวเองแล้วหัวใจเต้นแรงเช่นทุกครั้ง ไม่ว่าแต่งงานกันมานานเพียงใด เขาก็ยังเป็นผู้ชายที่ทำให้หล่อนประหม่าได้เสมอ
“มานั่งสิคะ”
อบเชยแตะมือลงบนปลายเตียง เขมกรนั่งหันหลังให้ หล่อนจึงหยดน้ำมันลงบนฝ่ามือ แล้วเริ่มนวดไหล่ให้เขาอย่างเบามือ กล้ามเนื้อใต้ปลายนิ้วตึงแข็งจากการทำงาน
“คุณควรพักบ้างนะคะ”
“ช่วงนี้มีโครงการสำคัญ”
“เสร็จโครงการนี้แล้ว เราไปเที่ยวกันดีไหมคะ”
เขมกรหลับตาลง
“คุณอยากไปไหน”
“ที่ไหนก็ได้ค่ะ ขอแค่คุณไปด้วย”
“ผมไม่รู้ว่าจะว่างเมื่อไร”
“เชยรอได้”
อีกแล้ว หล่อนบอกว่าจะรออีกแล้ว เขมกรลืมตา พลิกตัวกลับมาจับข้อมือหล่อนไว้ อบเชยชะงักเมื่อร่างสูงหันมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนได้กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากผิวของเขา
“คุณรอเก่งเสมอเลย”
คำถามนั้นฟังประหลาด
“หมายความว่ายังไงคะ”
“ไม่มีอะไร”
เขมกรดึงหล่อนเข้ามาใกล้ อบเชยวางมือบนบ่ากว้างโดยอัตโนมัติ ดวงตาสองคู่สบกัน ท่ามกลางแสงไฟสลัว
“คุณเขม...”
เขาไม่ได้เปิดโอกาสให้พูดต่อ ริมฝีปากอุ่นทาบลงมาอย่างหนักแน่น ร่างของหญิงสาวแข็งเกร็งเพียงชั่วขณะ ก่อนค่อย ๆ อ่อนลงในอ้อมแขนคุ้นเคย
จูบของเขมกรไม่เคยหวาน มันเต็มไปด้วยการควบคุมและความเป็นเจ้าของ เหมือนทุกสิ่งในชีวิตต้องอยู่ภายใต้การกำหนดของเขา แม้แต่อารมณ์ของผู้หญิงในอ้อมแขน แต่อบเชยรักเขามากเกินกว่าจะเห็นความแตกต่างระหว่าง ‘ความต้องการ’ กับ ‘ความรัก’
หล่อนโอบแขนรอบลำคอของเขา ตอบรับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี
เขมกรช้อนร่างหล่อนขึ้นจากพื้น แล้ววางลงบนเตียง สายตาของเขาทำให้ใบหน้าหญิงสาวร้อนผ่าว
