บทที่ 7 สัญญาเชือดหัวใจ

“ชุดใหม่?”

อบเชยไม่คิดว่าเขาจะสังเกต

“ค่ะ”

“เพื่อคืนนี้?”

หล่อนพยักหน้าอย่างเขินอาย

“เชยอยากให้คืนนี้พิเศษ”

บางสิ่งในดวงตาของเขมกรสั่นไหว คืนนี้พิเศษสำหรับหล่อน แต่สำหรับเขา มันคือคืนสุดท้ายก่อนประกาศจบชีวิตสมรส เขาควรถอยออกมา ควรบอกความจริง และไม่ปล่อยให้ร่างกายทำสิ่งซึ่งจะทำให้หล่อนเข้าใจผิดมากกว่าเดิม ทว่ามือของอบเชยกลับแตะใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน ยกตัวขึ้นจูบเขาก่อน

เขมกรกอดอบเชยแน่นขึ้น คืนนี้เขาสัมผัสภรรยาด้วยความรู้สึกซึ่งตนเองไม่อาจอธิบายได้ แต่ไม่ใช่ ‘ความรัก’ เขาเชื่อว่าไม่ใช่ มันมีความหนักหน่วงของการอำลา มีความหวงแหนบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความเคยชิน และมีความไม่พอใจที่คิดว่า หลังจากพรุ่งนี้... ผู้หญิงคนนี้จะไม่อยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกต่อไป

แต่อบเชยกลับตีความทุกอย่างเป็นความหวัง หล่อนคิดว่าเขาจำวันครบรอบได้ คิดว่าเขาชอบของขวัญที่หล่อนมอบให้ และคิดว่าความเร่าร้อนในค่ำคืนนี้ หมายถึง หัวใจของเขากำลังเปิดรับหล่อนมากขึ้น

กว่าค่อนคืนร่างนุ่มของอบเชยจึงซุกอยู่กับอกของเขมกร และลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอก็บ่งบอกว่าหล่อนหลับสนิทไปแล้ว แต่เขากลับข่มตาไม่ได้เลย ในหัวครุ่นคิดแต่สิ่งที่จะทำในวันพรุ่งนี้ สิ่งที่เขาเปลี่ยนใจไม่ได้ เพราะรินรดาไม่ได้ทำอะไรผิด รินรดายอมรอเขาตามข้อตกลง 1 ปี และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว

เขมกรค่อย ๆ ยกมือของอบเชยออกจากอก ก่อนลุกจากเตียงโดยระวังไม่ให้หล่อนตื่น

ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุม แล้วเดินไปยังห้องทำงานเล็กซึ่งเชื่อมอยู่กับห้องนอน กระเป๋าเอกสารถูกวางอยู่บนโต๊ะ เขาเปิดมันออก หยิบซองสีน้ำตาลซึ่งภายในเป็นร่างข้อตกลงหย่าและรายละเอียดการจัดแบ่งทรัพย์สิน ที่ทางทีมกฎหมายของบริษัทเขาทำไว้ แค่รอเตชน์ตรวจสอบอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างก็จะสิ้นสุด

เงินในบัญชีหลักสิบล้าน บ้านพักอีกหนึ่งหลัง หุ้นจำนวนหนึ่ง และเครื่องประดับทุกชิ้นซึ่งเคยมอบให้ จะตกเป็นของอบเชย ทั้งหมดนั้นยุติธรรมดีแล้ว ซึ่งถ้าเตชน์ไม่ท้วงอะไรเพิ่มเติม ก็คือตามนี้

ทว่าเสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่ดังขึ้นด้านหลัง ก็ทำให้เขมกรรีบเก็บเอกสารทันที

อบเชยยืนอยู่ตรงประตูในชุดคลุมสีอ่อน เส้นผมยาวสยายลงมาบนบ่า ใบหน้าซึ่งเพิ่งตื่นยังมีความงัวเงีย

“คุณมาทำอะไรคะ”

“เตรียมเอกสารนิดหน่อย”

“ดึกขนาดนี้แล้วนะคะ”

“ต้องใช้พรุ่งนี้น่ะ”

หล่อนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนสายตาจะตกลงบนซองสีน้ำตาล

“สัญญาใหม่หรือคะ”

“อืม”

เขาตอบโดยไม่มองหน้า อบเชยยิ้ม แล้วโอบแขนรอบเอวเขาจากด้านหลัง แก้มอุ่นแนบลงกับแผ่นหลังกว้าง

“ขอให้สำเร็จนะคะ เชยเชื่อว่าปากกาด้ามใหม่จะนำโชคให้คุณค่ะ”

เขมกรนิ่งงัน ก่อนจะหมุนตัวกลับมา มองใบหน้าของอบเชยในระยะใกล้ ยกมือขึ้นแตะแก้มหล่อนเบา ๆ อย่างที่แทบไม่เคยทำ มีคำมากมายที่เขาอยากพูดออกไป มีความหนักหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะทำอย่างที่เคยตั้งใจไว้ และสัญญาฉบับแรกที่เขาตั้งใจให้สำเร็จในวันพรุ่งนี้ก็คือ

‘สัญญายุติความเป็นสามีภรรยา’ ของพวกเรา

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอน อบเชยลืมตาตื่นพร้อมความอิ่มเอมจากคืนที่ผ่านมา และเมื่อหันมองพื้นที่ข้างกายก็พบเพียงความว่างเปล่า แต่ก็ยังมีรอยยับและความอุ่นหลงเหลืออยู่ หญิงสาวยกมือแตะหมอนของสามี ก่อนจะเห็นกระดาษแผ่นเล็กวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

‘ช่วงบ่ายผมจะกลับมา’

อบเชยอมยิ้ม อย่างน้อยเขาก็ทิ้งข้อความไว้ให้

ไม่ทันถึงช่วงบ่าย เขมกรก็กลับเข้ามา นั่นทำให้อบเชยยิ้มกว้าง เพราะถ้าไปถึงงานช่วงบ่าย เขมกรก็จะมีเวลาเดินดูผลงานกับหล่อนได้นานขึ้น หล่อนนึกคำที่จะบอกเขาว่า หล่อนได้แรงบันดาลใจอะไรในการวาดแต่ละภาพ

ดวงตาคู่สวยมองสำรวจความเรียบร้อยของตนเองอีกครั้ง วันนี้หล่อนใส่ชุดเดรสกระโปรงยาวกรอมเท้าสีฟ้าลายจุดขาว เพราะอยากให้ช่วงเวลาที่ยืนอยู่ที่หน้าภาพวาด เขมกรจะเห็นว่าหล่อนสวยงามมากแค่ไหน  แต่เขมกรกลับเรียกหล่อนไปพบที่ห้องทำงาน

ในห้องทำงานสีทะมึน เขมกรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าเขาดูเคร่งเครียดอย่างผิดสังเกต

“คุณเขมคะ”

“นั่งสิ”

น้ำเสียงเขาก็ฟังแล้วอึดอัดแบบแปลก ๆ

“อบเชย”

เขาเรียกชื่อหล่อนเต็ม ๆ ไม่ใช่ ‘เชย’ อย่างที่บางครั้งยอมเรียกในช่วงเวลาเป็นส่วนตัว และนั่นก็ทำให้ความเย็นวาบแล่นผ่านหัวใจหญิงสาว ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เขมกรเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้า อบเชยมองเอกสารโดยไม่เข้าใจ

“อะไรหรือคะ”

“เปิดดูสิ”

มือของหล่อนเย็นลงโดยไม่มีเหตุผล แต่ก็ยอมเปิดซองและดึงเอกสารด้านในออกมา และแค่สายตาไล่ผ่านข้อความบรรทัดแรก ดวงตาคู่สวยก็หยุดลงตรงถ้อยคำที่ไม่คิดว่าจะเห็น

‘ข้อตกลงการหย่าโดยความยินยอม’